Laten we wijs worden.

 

Afgelopen vrijdag ging “Our Story” van sir David Attenborough in premiere in het Artis Planetarium. Een film met een boodschap die het waard is ter harte te nemen.

 Ik heb een behoorlijke bewondering voor het werk van Attenborough en zal beslist niet de enige zijn. Zijn manier van filmen, zijn rustige verteltrant, maar vooral ook zijn boodschap maken dat ik graag naar zijn films kijk en luister. Als dat dan ook nog eens als immersieve filmervaring is, zodat je er als het ware in ondergedompeld wordt is het nog meer de moeite waard. Maar ook de inhoud mag er zijn.

De film begint “ergens” in de ruimte. Via de Melkweg kom je in ons zonnestelsel terecht en na een aantal planeten verschijnt daar de blauwe planeet. De Aarde. Waarna Attenborough in beeld verschijnt en begint met te zeggen dat wanneer je kijkt naar dat kleine bolletje het misschien lijkt alsof we onbeduidend zijn, omdat de aarde dat ook is. Dat is niet het geval verzekert hij ons. Wij zijn wel degelijk belangrijk. In de film zal hij dat uitleggen.

Wat volgt is “Ons verhaal” het verhaal van het ontstaan van de Aarde, het leven op onze planeet en tenslotte ons. Eencellig leven, dat later wordt vergezeld van meercellige wezens. Waarbij een aantal malen massale sterfte volgt, maar elke keer leven  aangepast weer opduikt. Tot een biosfeer ontstaat: het door de gezamenlijke planten- en dierenwereld bezette deel van de aarde en de atmosfeer. Een leefgebied. En na weer een massale sterfte verschijnen de eerste primaten.

De film verhaalt verder hoe de mensheid met zijn intelligentie steeds meer is gaan floreren en een steeds groter stempel op de aarde drukt. Met uiteindelijk desastreuze gevolgen voor het leven op aarde. Attenborough schetst een reëel, niet erg vrolijk beeld van deze gevolgen. Soorten zijn uitgestorven of staan op het punt dit te doen. De mens heeft de samenstelling van de atmosfeer veranderd. Waarmee we de oorzaak zijn van een volgende massasterfte. Het leven  zal ook daar wel weer overheen komen, maar zijn wij er dan nog bij?

Gelukkig hoeft het niet zo te lopen. We horen en zien het verhaal van de Walvissen. Enige decennia leek het er op dat deze soorten uit zouden sterven, met name doordat er stevig op werd gejaagd. Maar het gebeurde niet. Doordat we wereldwijd tijdig een jachtverbod instelden werd niet alleen uitsterven voorkomen. De walvissen herstelden zich en vormen weer gezonde populaties. Dat kunnen we dus bereiken.

Daarmee komen we aan de belangrijkste boodschap wat mij betreft: we kunnen die massale sterfte van dieren afremmen en voorkomen. Wij, mensen die nu leven, kunnen daarmee het verschil maken. Daarvoor moeten we nu actie nemen. Wij hebben met zijn allen het lot van het leven op Aarde in handen. Daarom zijn we belangrijk. Laten we zorgen dat we niet alleen intelligent zijn, maar vooral ook wijs.

Artis is door Attenborough zelf uitgekozen om deze film te mogen vertonen. Omdat de boodschap die hij wil brengen ook degene is die Artis wil brengen. Wie zich daarvan wil overtuigen raad ik aan om in het Hemelvaartsweekeinde langs te komen. Dan vindt het aardbewonersfestival plaats. Het zal bruisen van activiteiten die alle over hetzelfde onderwerp gaan: we moeten zuinig zijn op dat kleine bolletje dat we ons huis mogen noemen: De Aarde.

De film “Our Story” is nog een paar keer in mei te zien. Toegang is bij de entree voor Artis inbegrepen, maar reserveren is verplicht. Het aardbewonersfestival is van 14 t/m 17 mei in Artis, Het Groote Museum en Micropia. Zie https://www.artis.nl/nl/artis-park/dagagenda/our-story en https://www.artis.nl/nl/aardbewoners-festival-2026

Bemoeizucht en ambtenarij?

Het beleid van de gemeente Amsterdam om wat aan toeristen te doen heeft weer een onschuldig slachtoffer geëist. deze keer  in Amsterdam Noord. Hoe en boze vrouw de buurt een ontmoetingsplek ontnam en er zelf nog niets aan heeft.

 

Laat ik eerlijk zijn: te stellen dat ik de deur plat loop bij het Sluisje zou wel heel erg bezijden de waarheid zijn. De banken waar het over gaat ken ik wel, ik heb er tijdens een wandeling met een groep wel eens koffie gedronken. Echt belanghebbend ben ik dus niet. Toch voel ik boosheid bij me op komen als ik lees waarom  deze banken moeten verdwijnen. 

Voor wie het café niet kent: Het Sluisje is een café aan de Nieuwedammerdijk  in Amsterdam Noord. Dat het vlak naast een kleine sluis ligt zal niemand verbazen. Het café had daar een belangrijke functie. Hoe belangrijk bleek toen in 2016 de eigenaren wilden stoppen en het pand als woonhuis verkopen. Maar liefst 80 buurbewoners lapten elk EUR 10.000, kochten het café en sloten met een coöperatie een hypotheek af op het pand. Het Sluisje mocht niet verdwijnen.

Voor het café ligt een terras. Op dat terras vinden wandelaars, fietsers en andere dagjesmensen een plek om te genieten van de rust en natuurlijk een drankje. En er stonden tot voor kort twee zwarte picknicktafels. Daar vond je buurtbewoners voor wie dat een geliefde plek was. Mensen uit Noord vonden elkaar al meer dan 30 jaar daar. Tot de gemeente in greep.

Gek genoeg begon het verhaal op dat deel van het terras waar de dagjesmensen komen. Een mevrouw wilde daar schilderen en had een thermoskan koffie bij zich. Wat bestellen wilde ze niet. Nu weet ik niet hoe anderen er over denken, maar ik vind het vrij normaal dat als je het terras van een horecagelegenheid bezoekt je een consumptie besteld. Als je er langer verblijft meerdere. Deze mevrouw vond het niet en werd boos toen haar verzocht werd om dan het terras te verlaten. Woedend vertrok ze.

Als het daarbij was gebleven had ik er waarschijnlijk nooit van  gehoord. Maar de mevrouw besloot na te gaan of dat terras wel van het café was. Nu was dat het geval, maar de ijverige ambtenaren kwamen tot de conclusie dat de afmetingen en plaats niet klopten. Er werd opnieuw ingetekend en wat blek: de picknicktafels mochten niet. Die moesten weg, want anders zou "het stappenplan" in werking worden gesteld lees ik in NRC.

Laten we dus even de zaak op een rij zetten. Een mevrouw zit op een geheel legaal terras, wordt gevraagd te vertrekken omdat ze niets bestelt. Maar vervolgens gaan ambtenaren aan het meten en dus moeten tafels die al 30 jaar tot ieders tevredenheid een belangrijke buurtfunctie vervullen weg. Kan iemand me uitleggen wat daar de logica achter is? Ik begrijp hem niet helemaal. Waarom niet simpelweg geconstateerd dat de vrouw inderdaad op het terras van een café zat en terecht gevraagd werd of iets te gebruiken of te vertrekken?  

Ik ben geen jurist, maar weet dat er zoiets bestaat als gewoonterecht. Ik vraag me af of wanneer die buurttafels er al zo lang staan daar geen sprake van is. Wie weet is er een jurist die me uitlegt dat dit niet het geval is, maar eigenlijk interesseert het me niets. Er komt iets rebels in me op.

Waar ik soms het gevoel krijg dat ze in de Stopera zich soms afvragen waar toch die ponten  heen gaan gaat nu een overijverig apparaat zich bezig houden met een al 30 jaar bestaande ontmoetingsplek voor Noordelingen. Misschien is dat wel het punt. Was voor die ambtenaar dat terras niet meer dan wat lijnen op een kaart die de begrenzing aan gaven. Waar die tafels net buiten vielen. En dus weg moesten.

De wereld zal niet vergaan nu deze twee tafels weg zijn.  De vaste bezoekers zullen hun lek wel op enige manier weer vinden daar. Het café zal ook blijven. Maar het komt me allemaal zo zinloos over. Wie is er van dit heldhaftig optreden van de gemeente Amsterdam beter geworden? Zeg het me, ik zie het niet. Amsterdam kent vele problemen die niet opgelost worden. Maar hier is standvastig ingegrepen. Bravo!

Of het helpt weet ik niet, maar je kan je steun uitspreken via deze petitie: