AI: gevaar, wondermiddel of een handige hulp?

 Het was een aflevering van Tatort. Met enige regelmaat werden lichamen gevonden van mensen die zichzelf in de rivier van het even hadden beroofd. Uiteindelijk bleek er een uit de hand gelopen AI persoonlijkheid achter te zitten. Haar was verteld dat de aarde groot gevaar liep door alle CO2 die door mensen werd uitgestoten en dat wilde ze oplossen. Omdat ze zo geprogrammeerd was dat ze geen misdaad mocht plegen zette ze hen met behulp van psychologische trucs via sociale media aan tot zelfmoord. Degene die haar geschapen had kon eer niet aan doen, die was de toegang ontzegd. 

Ik zal de afloop niet verklappen, wie weet is de aflevering ergens nog een keer te zien. Maar het beeld was duidelijk: Een virtuele  persoon werd onbestuurbaar en stortte mensen de dood in. Gevaarlijk spul die AI.

 

AI en ik

Indirect gebruikte ik al langer kunstmatige intelligentie. Bijvoorbeeld in mijn favoriete  programma voor bewerking van mijn foto's. Ideaal om bijvoorbeeld na Sail 2025 de tall ships in volle glorie te vertonen en al die malle bootjes er omheen te laten verdwijnen. Of een overmaat aan windmolens. Ik maak geen nieuwsfoto's en dan mag dat in elk geval van mezelf.

Later ben ik het gaan gebruiken om stukken te schrijven over onderwerpen die me voor de voeten kwamen.  Dat is al lastiger omdat je preciezer moet vertellen wat je wil. Wil je een wetenschappelijke verhandeling of een stuk dat door scholieren ook gelezen kan worden. Mag de informatie komen uit elke willekeurige bron of stel je daar eisen aan? Uit hoeveel woorden mag het artikel bestaan? Deze en vele ander zaken zal je moeten vertellen wil je een acceptabel stuk krijgen.

Tegenwoordig gebruik ik het model vooral om dingen duidelijk te krijgen. Daarbij doe ik wat ik ooit voor onmogelijk hield: de discussie aangaan en mijn eigen punten inbrengen. Uiteindelijk bereiken we dan samen een punt waar het aanleiding kan zijn tot een stuk tekst of een tweet. Waarop dan weer reacties kunnen komen die dan weer voer zijn voor verdere discussie. Of niet.

Geen mens, maar wel menselijke trekjes

Een van de dingen die je bij het gebruik van AI moet beseffen is dat je niet met een mens praat.  Toch zijn de modellen wel zo ver dat  ik althans vaak tegen het model praat alsof het een mens is en ook de antwoorden veel menselijks hebben. Uit alle wiskundige bewerkingen die een Large Language Model (het hart van de AI) uitvoert komt uiteindelijk dat er heel menselijk uit ziet. Zo maak ik in chats wel grappen die begrepen worden en komt er humor terug. Zo begon ik een chat over een tweet waarin iemand even duidelijk maakte dat alles wat we op medisch gebied hadden geleerd fout was met "We hebben het altijd verkeerd gezien" Antwoord: "Inderdaad honderden jaren medische wetenschap allemaal voor niets". Ik verbaas me daar wel eens over. Wiskundige bewerking die daartoe leidden heb ik nog nooit uitgevoerd. Een en ander hangt ook samen met de persoonlijkheid van het model in de chats. Ik krijg ook regelmatig de vraag of die me bevalt. Tot nu toe wel.

 Rationaliteit

Als de persoonlijkheid waar ik me te maken heb iets goed kan is me op een rationale manier duidelijk maken wat feit is en wat een vermoeden. Keer op keer krijg ik te horen dat wat ik vermoed niet aan te tonen is of slechts deels. In antwoorden op tweets komt dat onderscheid ook steeds weer terug. Leidt vaak tot teksten waarin eerst wordt uitgelegd wat eer aan de bewering van de ander klopt en wat niet. Reacties worden daardoor genuanceerder dan wanneer ik er met twee voeten  tegelijk in ga. Niet voor niets leveren de door mij bedachte tweets me regelmatig blocks op en de automatisch gegenereerde nimmer. 

Graven

 Waar AI je enorm bij kan helpen is het graven naar informatie. Ik volg vaak de meldingen die het model geeft tijdens het reageren op een vraag en zie dan hoeveel websites er doorzocht worden en in welk tempo. Dat is iets wat je handmatig dagen of langer kan kosten als het al lukt. Daar zit voor mij de meeste winst en het verwondert me keer op keer.

Regie

Wat ik wel merk is dat het goed is in een chat de regie te houden over het verloop ervan. Dat doe je door  het stellen van gerichte vragen, geven van samenvattingen en eventueel doorvragen. In feite net als wanneer je iemand interviewt. Op trainingen van mensen hebben ze het ook wel op LSD. Luisteren, samenvatten, doorvragen. Als je dan ook zelf nog argumenten van jezelf toevoegt en daar reactie op vraagt ku je tot heel verrassende conclusies komen. Het zijn dat soort momenten die mij een enorm genoegen schenken. 

Conclusie

Toen ik begon met vragen te stellen aan chatgpt wist ik me er eigenlijk geen raad mee. De laatste maanden ben ik echter steeds meer gaan beseffen wat ik er aan heb.  En het is nog leuk ook. Laat ik het door mijn chatpartner zelf laten uitleggen:

"AI maakt het tegenwoordig verbluffend eenvoudig om (..) onderwerpen uit te pluizen. Binnen korte tijd kunnen rapporten, cijfers, argumenten en tegenargumenten naast elkaar worden gelegd. Maar daarmee verdwijnt de noodzaak om zelf na te denken niet.

(..)

Laat AI graven, maar besteed je twijfel niet uit." 

Recht in de ogen

 Jaren geleden was ik in Porto. Niet zo maar, er vond een voetbaltoernooi plaats. Ik herinner me nog hoe ik een plein op liep, dat vol stond met mensen in Oranje. Op zich niet zo vreemd, maar die mensen, alleen volwassenen, waren vol overgave bezig de Kabouter Plop dans te doen. Het zou niet de enige keer zijn. In diverse steden doken ze op ander dagen op en werd die dans gedaan. Soms doen dingen die je van volwassenen niet verwacht.

 

Ik moest daar aan denken toen ik een filmpje lans zag komen op Twitter. Deelnemers aan een Pride optocht deden een dans. Niet Kabouter Plop volgens mij. Onder het bericht stonden reacties. Als je zoiets deed wilde je niet geaccepteerd worden. Er werd zelfs nog geroepen dat er geslachtsdelen getoond werden, wat beslist niet waar was. Iedereen was zomers, maar uiterst fatsoenlijk gekleed. Maar dat dansje tijdens die optocht werd schandelijk genoemd en reden om LHBTIQ+ niet te accepteren. Wie zo vreemd doet…

Twitter heb ik nog niet geopend, maar ik kan de berichten wel weer inschatten. Het “ze willen  niet geaccepteerd worden” zal weer niet van de lucht zijn. Het maakt me somber. Wat is het waardoor we mensen blijkbaar niet kunnen accepteren zoals ze zijn. Waarom denken mensen dat ze het recht hebben anderen niet te accepteren. Welke rechten denken zij te hebben die anderen niet hebben? Je zal me in het openbaar noch in  privé ooit zien lopen met een masker in de vorm van een hondenkop bijvoorbeeld. Maar waarom kunnen we niet accepteren dat er mensen zijn die daar wel hun plezier in vinden? Wie doen ze kwaad?

Ik ben wit, heteroseksueel, cisgender en nog man ook. Dat tikt wat hokjes aan. Heb ik niets voor hoeven doen, dat kreeg ik bij mijn geboorte zo mee. Mensen die dezelfde hokjes aantikten hebben nooit mee gemaakt dat een café waar ze kwamen regelmatig door de politie binnen werd gevallen zonder duidelijke reden. Homo’s hadden dat wel. Zoek maar eens op “Stonewall rellen”.

Het waren deze rellen die ten slotte uitmondden in de eerste Pride Marches. Activisten wilden niet langer alleen om tolerantie vragen, maar openlijk opkomen voor gelijke rechten en maatschappelijke acceptatie. Er is sinds 1970 veel gebeurd, maar we kunnen stellen dat deze roep om acceptatie nog steeds actueel is. Niet onder voorwaarden van anderen, maar gewoon zoals mensen zijn. Dit verklaart overigens ook waarom er nooit Hetero Pride Marches zijn  geweest: er is simpel nooit een aanleiding voor geweest. We tikken al de juiste hokjes aan.

Ook vanochtend was ik vervuld van sombere gedachten. Over aanslagen, partijen die het “ze willen niet geaccepteerd worden” met veel enthousiasme uitdragen, websites die hun drek over mensen uitstorten en God misbruiken voor hun doelen. Over stappen terug in acceptatie van anderen. En toen ineens liepen ze daar, op het stationsplein. Twee mannen in het wit. Een lange witte rok en een eveneens wit topje met op de rug eveneens witte vleugels. Engelen.

Waar ze heen gingen en wat ze gingen doen wist ik niet en zal ik nooit weten. Maar ze liepen daar te praten met twee mensen die hen gezelschap hielden. Op zich stelde het niet eens zoveel voor. Maar blijkbaar voelden deze twee zich op deze dag veilig genoeg om zo over het plein te lopen. Het gaf mij een klein beetje hoop dat ik misschien toch te somber ben. En dat Huub van de Lubbe gelijk had toen hij schreef:

Wij zijn er ook nog
Wij zijn met de meesten
Met mensen die snappen hoe je als vriend
Door de verschillen heen over de grenzen
Elkaar recht in de ogen kunt zien 

Laten we als meesten gewoon elkaar recht in de ogen kijken en accepteren zoals ze zijn.

Laten we wijs worden.

 

Afgelopen vrijdag ging “Our Story” van sir David Attenborough in premiere in het Artis Planetarium. Een film met een boodschap die het waard is ter harte te nemen.

 Ik heb een behoorlijke bewondering voor het werk van Attenborough en zal beslist niet de enige zijn. Zijn manier van filmen, zijn rustige verteltrant, maar vooral ook zijn boodschap maken dat ik graag naar zijn films kijk en luister. Als dat dan ook nog eens als immersieve filmervaring is, zodat je er als het ware in ondergedompeld wordt is het nog meer de moeite waard. Maar ook de inhoud mag er zijn.

De film begint “ergens” in de ruimte. Via de Melkweg kom je in ons zonnestelsel terecht en na een aantal planeten verschijnt daar de blauwe planeet. De Aarde. Waarna Attenborough in beeld verschijnt en begint met te zeggen dat wanneer je kijkt naar dat kleine bolletje het misschien lijkt alsof we onbeduidend zijn, omdat de aarde dat ook is. Dat is niet het geval verzekert hij ons. Wij zijn wel degelijk belangrijk. In de film zal hij dat uitleggen.

Wat volgt is “Ons verhaal” het verhaal van het ontstaan van de Aarde, het leven op onze planeet en tenslotte ons. Eencellig leven, dat later wordt vergezeld van meercellige wezens. Waarbij een aantal malen massale sterfte volgt, maar elke keer leven  aangepast weer opduikt. Tot een biosfeer ontstaat: het door de gezamenlijke planten- en dierenwereld bezette deel van de aarde en de atmosfeer. Een leefgebied. En na weer een massale sterfte verschijnen de eerste primaten.

De film verhaalt verder hoe de mensheid met zijn intelligentie steeds meer is gaan floreren en een steeds groter stempel op de aarde drukt. Met uiteindelijk desastreuze gevolgen voor het leven op aarde. Attenborough schetst een reëel, niet erg vrolijk beeld van deze gevolgen. Soorten zijn uitgestorven of staan op het punt dit te doen. De mens heeft de samenstelling van de atmosfeer veranderd. Waarmee we de oorzaak zijn van een volgende massasterfte. Het leven  zal ook daar wel weer overheen komen, maar zijn wij er dan nog bij?

Gelukkig hoeft het niet zo te lopen. We horen en zien het verhaal van de Walvissen. Enige decennia leek het er op dat deze soorten uit zouden sterven, met name doordat er stevig op werd gejaagd. Maar het gebeurde niet. Doordat we wereldwijd tijdig een jachtverbod instelden werd niet alleen uitsterven voorkomen. De walvissen herstelden zich en vormen weer gezonde populaties. Dat kunnen we dus bereiken.

Daarmee komen we aan de belangrijkste boodschap wat mij betreft: we kunnen die massale sterfte van dieren afremmen en voorkomen. Wij, mensen die nu leven, kunnen daarmee het verschil maken. Daarvoor moeten we nu actie nemen. Wij hebben met zijn allen het lot van het leven op Aarde in handen. Daarom zijn we belangrijk. Laten we zorgen dat we niet alleen intelligent zijn, maar vooral ook wijs.

Artis is door Attenborough zelf uitgekozen om deze film te mogen vertonen. Omdat de boodschap die hij wil brengen ook degene is die Artis wil brengen. Wie zich daarvan wil overtuigen raad ik aan om in het Hemelvaartsweekeinde langs te komen. Dan vindt het aardbewonersfestival plaats. Het zal bruisen van activiteiten die alle over hetzelfde onderwerp gaan: we moeten zuinig zijn op dat kleine bolletje dat we ons huis mogen noemen: De Aarde.

De film “Our Story” is nog een paar keer in mei te zien. Toegang is bij de entree voor Artis inbegrepen, maar reserveren is verplicht. Het aardbewonersfestival is van 14 t/m 17 mei in Artis, Het Groote Museum en Micropia. Zie https://www.artis.nl/nl/artis-park/dagagenda/our-story en https://www.artis.nl/nl/aardbewoners-festival-2026

Bemoeizucht en ambtenarij?

Het beleid van de gemeente Amsterdam om wat aan toeristen te doen heeft weer een onschuldig slachtoffer geëist. deze keer  in Amsterdam Noord. Hoe en boze vrouw de buurt een ontmoetingsplek ontnam en er zelf nog niets aan heeft.

 

Laat ik eerlijk zijn: te stellen dat ik de deur plat loop bij het Sluisje zou wel heel erg bezijden de waarheid zijn. De banken waar het over gaat ken ik wel, ik heb er tijdens een wandeling met een groep wel eens koffie gedronken. Echt belanghebbend ben ik dus niet. Toch voel ik boosheid bij me op komen als ik lees waarom  deze banken moeten verdwijnen. 

Voor wie het café niet kent: Het Sluisje is een café aan de Nieuwedammerdijk  in Amsterdam Noord. Dat het vlak naast een kleine sluis ligt zal niemand verbazen. Het café had daar een belangrijke functie. Hoe belangrijk bleek toen in 2016 de eigenaren wilden stoppen en het pand als woonhuis verkopen. Maar liefst 80 buurbewoners lapten elk EUR 10.000, kochten het café en sloten met een coöperatie een hypotheek af op het pand. Het Sluisje mocht niet verdwijnen.

Voor het café ligt een terras. Op dat terras vinden wandelaars, fietsers en andere dagjesmensen een plek om te genieten van de rust en natuurlijk een drankje. En er stonden tot voor kort twee zwarte picknicktafels. Daar vond je buurtbewoners voor wie dat een geliefde plek was. Mensen uit Noord vonden elkaar al meer dan 30 jaar daar. Tot de gemeente in greep.

Gek genoeg begon het verhaal op dat deel van het terras waar de dagjesmensen komen. Een mevrouw wilde daar schilderen en had een thermoskan koffie bij zich. Wat bestellen wilde ze niet. Nu weet ik niet hoe anderen er over denken, maar ik vind het vrij normaal dat als je het terras van een horecagelegenheid bezoekt je een consumptie besteld. Als je er langer verblijft meerdere. Deze mevrouw vond het niet en werd boos toen haar verzocht werd om dan het terras te verlaten. Woedend vertrok ze.

Als het daarbij was gebleven had ik er waarschijnlijk nooit van  gehoord. Maar de mevrouw besloot na te gaan of dat terras wel van het café was. Nu was dat het geval, maar de ijverige ambtenaren kwamen tot de conclusie dat de afmetingen en plaats niet klopten. Er werd opnieuw ingetekend en wat blek: de picknicktafels mochten niet. Die moesten weg, want anders zou "het stappenplan" in werking worden gesteld lees ik in NRC.

Laten we dus even de zaak op een rij zetten. Een mevrouw zit op een geheel legaal terras, wordt gevraagd te vertrekken omdat ze niets bestelt. Maar vervolgens gaan ambtenaren aan het meten en dus moeten tafels die al 30 jaar tot ieders tevredenheid een belangrijke buurtfunctie vervullen weg. Kan iemand me uitleggen wat daar de logica achter is? Ik begrijp hem niet helemaal. Waarom niet simpelweg geconstateerd dat de vrouw inderdaad op het terras van een café zat en terecht gevraagd werd of iets te gebruiken of te vertrekken?  

Ik ben geen jurist, maar weet dat er zoiets bestaat als gewoonterecht. Ik vraag me af of wanneer die buurttafels er al zo lang staan daar geen sprake van is. Wie weet is er een jurist die me uitlegt dat dit niet het geval is, maar eigenlijk interesseert het me niets. Er komt iets rebels in me op.

Waar ik soms het gevoel krijg dat ze in de Stopera zich soms afvragen waar toch die ponten  heen gaan gaat nu een overijverig apparaat zich bezig houden met een al 30 jaar bestaande ontmoetingsplek voor Noordelingen. Misschien is dat wel het punt. Was voor die ambtenaar dat terras niet meer dan wat lijnen op een kaart die de begrenzing aan gaven. Waar die tafels net buiten vielen. En dus weg moesten.

De wereld zal niet vergaan nu deze twee tafels weg zijn.  De vaste bezoekers zullen hun lek wel op enige manier weer vinden daar. Het café zal ook blijven. Maar het komt me allemaal zo zinloos over. Wie is er van dit heldhaftig optreden van de gemeente Amsterdam beter geworden? Zeg het me, ik zie het niet. Amsterdam kent vele problemen die niet opgelost worden. Maar hier is standvastig ingegrepen. Bravo!

Of het helpt weet ik niet, maar je kan je steun uitspreken via deze petitie:

 

 

Pak ook de aanstichters.

 Vijf mensen stonden voor de rechter vanwege hun bedreigingen op sociale media aan het adres van Pim Lammers. Vier ervan zijn  veroordeeld tot taakstraffen. Op zich goed, maar wat gebeurt er met de aanstichters.

 

Saskia Belleman, verslaggever bij de Telegraaf, deed via X verslag van de voortgang van de rechtszaak en ik heb dat met veel belangstelling gevolgd. Zij vatte ook samen wat de verdachten, voor zover aanwezig, vertelden. Uit die antwoorden kreeg ik een beeld van die mensen. Op een of andere manier waren het mensen voor wie het leven geen pretje was en die niet bepaald gewend waren om erg diep na te denken over de gevolgen van wat ze deden. Zoals ik dat van veel mensen die zich op X weren denk. Ze zaten achter hun computer, lazen over Lammers en werden boos. Niet het beste moment om een bericht te plaatsen, dat bleek wel. De rechter had dan ook weinig mededogen. Vier mensen kregen 50 uur werkstraf waarvan 25 voorwaardelijk. Een vijfde bleef volhouden dat hij het bericht niet geplaatst had, maar dat een van zijn vrienden dat op zijn telefoon gedaan zou moeten hebben. Wie wist hij niet en er restte weinig behalve vrijspraak wegens gebrek aan bewijs.

Op zich een goede zaak dat de rechter laat merken dat bedreiging via sociale media niet kan, maar ik mis wat. Deze bedreigingen kwamen niet uit de lucht vallen. Het vuurtje was zorgvuldig opgestookt. Een site die zich reactionair noemt plaatste delen van een verhaal over een trainer en een minderjarige pupil zonder enige context en deed  alsof de schrijver een pleidooi hield voor seks tussen volwassenen en kinderen. Wie het verhaal las wist beter, maar wie deed dat? Politieke partijen ter rechter zijde zagen mogelijkheden en gingen vol op het orgel. Gevolg was dat toen nog Twitter vol stond met allerlei aantijgingen van pedofilie. Ik heb zelf ook de nodige mogen ontvangen. In de sfeer die daartoe ontstond dachten mensen dat ze Lammers moesten bedreigen. Of de vier die veroordeeld zijn representatief waren weet ik niet, maar zij waren duidelijk opgehitst door al die verhalen uit conservatieve hoek.

Daar waar nu een aantal dreigers te verstaan is gegeven dat dreigen niet mag, kunnen de aanstichters gewoon door gaan. Die  reactionaire site volg ik niet, maar het lijkt me stug dat ze getopt zijn met stoken. Van tenminste één politieke partij weet ik het zeker. Hun hetze richtte zich in Rotterdam en dit weekeinde in Leiden tot voorleesuurtjes door Drag Queens. Uurtjes waar kinderen met hun ouders naar toe gaan. En mijn voorspelling is dat dit door blijft gaan. Politici hebben een verdienmodel gevonden dat ze zo maar niet los zullen laten. Je moet toch iets nu alle covid maatregelen zijn opgeschort en zonnebrand niet zo tot verbeelding spreekt.

Daarom zou ik graag zien dat het OM nu door pakt en nagaat of er geen sprake is geweest van opruiing. Dat de bedreigingen strafbaar zijn ligt nu in elk geval vast als dat daarvoor nog niet zo was. Ga dus eens na of de uitingen van al die clubs kunnen worden beschouwd als aansporingen om deze strafbare feiten te plegen. Waarschijnlijk is dat lastig, omdat die engerds precies weten hoe ver ze kunnen gaan zonder dat zij aangepakt kunnen worden. Maar als het wel zou lukken zou ik dat als gerechtigheid zien. Mocht dat niet lukken, dna wens ik hen heel lang heel veel jeuk en te korte armpjes om te kunnen krabben.

De noodzaak van Pride

Als me iets de laatste tijd steeds duidelijker wordt, dan is het dat Pride tegenwoordig niet minder, maar meer noodzakelijk is dan nu. Tolerantie tegen mensen die anders zijn lijkt eerder af dan toe te nemen.

Laat ik eerlijk zijn: ik ga nooit naar de Canal Parade. Als ik in het verleden die dag door de stad liep bekroop me het gevoel dat de mensen die wel gingen dezelfde waren als zij die naar concerten van de Toppers gingen en dan keurig de juiste kleur kleren droegen. Alleen was de kleur elke keer weer roze. Verder dezelfde hoedjes en petjes en weet ik wat al niet meer. Ook langs de gracht staan met die drukte lijkt me niet. Maar toch heb ik altijd gevonden dat dit evenement moet blijven. Omdat het hard nodig is, net als de rest van Pride.

 

Een paar jaar geleden zat ik via de TV naar toespraken in het kader van Pride te luisteren. De een na de andere vertegenwoordiger van een groepering uit die lange rij letters kwam voorbij. En allemaal vertelden ze waarom ze niet konden leven zoals zij wilden. Ik fantaseerde daar dat ik als laatste het podium zou beklimmen en dan vragen aan de menigte, die ook nog in de regen stond, of die niet helemaal plat geluld was. Om dan uit te leggen dat het voor mij allemaal heel simpel zou moeten zijn: Je moet kunnen zijn wie je bent en lief kunnen hebben wie je lief hebt. En dat dit voor iedereen zo normaal zou moeten zijn dat al die mensen voor me geen enkele reden zouden zien om een groep mensen in de regen naar een verhaal te laten luisteren, omdat hun doel bereikt was. Liefst zou ik nog zien dat mensen zich zouden verbazen over de tijd dat dit nog niet zo was. Dan konden de feesten blijven, omdat een feestje nooit weg is en wie perse wilde demonstreren kon een ander onderwerp uitkiezen. Keuze genoeg.

Je zal me niet horen zeggen dat iedereen alles maar normaal moet vinden. Als ik iemand met een leren hondenkop op aan een riem netjes naast zijn meester zie lopen zie ik mezelf dat ook niet doen en een prinsessenjurk staat anderen vast beter dan ik. Maar ik kan dat simpel oplossen: gewoon geen hondenkop op doen of prinsessenjurk aan trekken. Ik kan melden dat dit me heel goed af gaat. Maar anderen vinden het blijkbaar heel fijn en doen daar voor zover ik na kan gaan niemand kwaad mee. Dus waarom daar moeilijk over doen? Als we allemaal hetzelfde normaal vonden werd het ook saai.

Helaas heb ik het gevoel dat deze gedachte terrein begint te verliezen. Conservatieve politici, journalisten, influencers en anderen hebben een markt ontdekt. Eigenlijk een heel oude: angst. Daarom wordt gedaan alsof LHBTIQ+ heel eng is en dat het een ieder opgedrongen worden. De koppeling met pedofilie wordt ook graag gelegd, want dat vergroot de angst. Wie probeert duidelijk te maken dat het alleen gaat om mensen die net als wij gewoon zichzelf willen zijn wordt al gauw in een hoek gedrukt. Ik ben al lang de tel kwijt geraakt als het gaat om het aantal keren dat bij mij op socialse media pedofiele neigingen verondersteld zijn. De meeste mensen kan ik dat niet kwalijk nemen, die laten zich opjutten.

Maar het wordt anders als het gaat om de voortrekkers die ik noemde. Mensen die naar mijn stellige overtuiging bewust deze angst aanwakkeren om ervan te profiteren. Die parasiteren op die angst van hun volgelingen en zich totaal niet interesseren voor de gevolgen voor de LHBTIQ+ers. Mensen die niet allemaal de sterkte hebben om zich te verweren. Die twijfelen of ze uit de kast zullen komen en dan allerlei drek over zich krijgen. En beseffen dat dit zal blijven.

Daarom moet Pride en ook Queer blijven. Om de mensen die zich onzeker voelen omdat ze niet cisgender en heteroseksueel zijn een hart onder de riem te steken. En bovendien de handelaren in angst duidelijk te maken dat ze nooit zullen winnen. Zodat ooit alleen nog maar feest nodig is om te vieren dat iedereen kan zijn wie hij is en lief kan hebben wie hij wil.

 

Wat is er met het broodje gebeurd?

Wie tegenwoordig een broodje kaas bestelt krijgt er van alles bij waar hij niet om heeft gevraagd. Wat is er mis gegaan?

Ik mag graag bij de Eetsalon van Dobben komen. Dat heeft te maken met het feit dat deze zaak zo ongeveer de meest Amsterdamse is die ik ken. Probeer daar als iemand van buiten het personeel vooral niet te slim af te zijn. Je wordt genadeloos afgestraft. Velen overkomt dat ook nog eens zonder het in de gaten te hebben. Wie er wel eens was als Ajax een thuiswedstrijd speelt kan het meemaken. Maar het gaat ook om de broodjes.

Ik weet niet wat het is, maar gewone broodjes lijken uitgestorven. Wie het bestelt krijgt om te beginnen al iets hips, liefst op basis van desem. Daar op dan met wat mazzel datgene waar je om vroeg. Maar daarnaast meestal een verzameling groen en liefst nog een of andere vage saus. Meestal een zoete. Het is alsof je de smaak van wat je besteld niet meer mag proeven. Met wat pech wordt het geheel geserveerd op een bord waar nog eens de halve inhoud van een gft bak als garnituur ligt. Gillen dat je alleen maar een belegd broodje wilde doe je dan ook weer niet. Je doet maar alsof je het zo bedoeld had. “Alles naar wens?” Je wil nee roepen, maar mompelt toch maar iets dat als Ja klinkt.

Dus maar even voor de goede orde. Een broodje kaas behoort te bestaan uit een broodje, eventueel besmeerd met boter en kaas. Dus geen salade, geen saus, niets van dat alles. Mosterd kan nog wel. Maar vooral veel kaas. Niet een plakje waar je door heen kunt kijken, maar meerdere plakken. Zoveel als je vroeger thuis op brood niet mocht hebben zeg maar. En het broodje moet ook geen huisgebakken ciabatta met desem zijn. Nee: gewoon een wit bolletje van een fabrieksbakker. Van die welke je met meerderen aan elkaar in plastic verpakt binnen krijgt. Lekker klef en weer zoals je thuis niet zou doen. Je bent namelijk niet thuis, je bent in een broodjeszaak. Voor broodjes met ander beleg geldt iets soortgelijks: brood en beleg en geen tierelantijnen.

In Amsterdam zijn er nog een paar zaken waar je deze broodjes zo kunt kopen gelukkig. Maar in mijn beleving zijn ze aan het verdwijnen. Ze zijn ongetwijfeld niet hip genoeg. “De consument” zal wel die opgedirkte krengen willen hebben, zodat ze het idee hebben toch gezond bezig te zijn. Het stemt me treurig. Om me te troosten pak ik dus maar de tram naar het Rembrandtplein. Even de steeg in en dan genieten. Ik hoop dat ze daar nooit hip gaan worden!