Translate

maandag 28 november 2022

Hoe gaan we met Qatar om?

 

In diverse landen wordt schande gesproken over de wijze waarop arbeidsmigranten zijn behandeld in de aanloop naar het WK voetbal in Qatar. Maar gaan we hier handig mee om?

 

De NPO zond in een van haar WK programma's een item uit over arbeidsmigranten in Qatar. Ze bezochten daarin een plaats waar migranten samen kwamen om op grote schermen naar het voetbal te kijken. En natuurlijk kwam daarbij de manier waarop de vele buitenlandse werknemers in Qatar worden behandeld aan de orde. En wat bleek: stuk voor stuk waren de mensen die aan het woord kwamen lovend over het land. Ze waren dankbaar dat ze er mochten werken en deelden de kritiek absoluut niet. Dat er duizenden doden gevallen waren tijdens de bouw van het stadion? Dat was natuurlijk heel erg jammer een erg voor de nabestaanden. Maar he, dat hoort er nu eenmaal bij. “It is sad, but they had to die so we can have fun”, zei een van de mensen die aan het woord kwamen. Hij lachte er vriendelijk bij.


Ik vond het nogal onbegrijpelijk en werd zelfs een beetje boos. Tot ik wat verder nadacht. Tijdens mijn (zaken)reizen naar India had ik het al ontdekt en ik word doorgaans niet moe het te benoemen: Als je naar India gaat, laat dan elk gevoel voor westerse logica achter op het vliegveld. Mensen hebben daar een eigen cultuur en wat voor ons normaal is hoeft dat voor hen niet te zijn en omgekeerd. Als dat geldt voor Indiërs, kan dat dan ook niet voor de Afrikanen die ik zag gelden?


Onze boosheid jegens Qatar is gestoeld op onze ideeën over hoe we met mensen om willen gaan. Over de veiligheid op de werkplek en over dat je mag zij wie je bent en mag houden van wie je wil. Zaken die we heel normaal vinden en die wat mij betreft ook heel normaal zijn. Alleen: dat is de westerse manier van denken. Wij hebben die ideeën en gaan er waarschijnlijk maar vanuit dat iedereen die heeft. Daar op dat veld met al die mensen bleek dat niet zo te zijn. Onze logica is niet die van hen. Waar bij ons de boosheid overheerst zijn zij vooral dankbaar. We kunnen dan proberen hen onze gedachten op te dringen, maar dat hebben we vanuit het Westen al eerder geprobeerd en we kunnen er ons niet bepaald op roemen dat het een enorm succes was.


Ik ga hier zeker geen pleidooi houden om Qatar maar zijn gang te laten gaan. Ook ik vind al die doden niet kunnen en ook ik vind dat de rechten van lhbtiq+ mensen gerespecteerd moeten worden. De vraag is wel of we er zo met twee benen tegelijk in moeten gaan als nu gebeurt. Of westerse landen een wedstrijdje moeten gaan doen wie het luidste zijn misnoegen kenbaar maakt. Misschien moeten we wat mee buigen in plaats van de botte bijl hanteren. In elk geval is het handig om na te gaan hoe degenen wier belangen we wensen te dienen denken. Tenslotte gaat het om hen en niet om ons een goed gevoel te geven.

maandag 14 februari 2022

Vormen de achtervolgers een team?

Op dit moment is nog niet duidelijk of de dames en heren schaatsers hun ambitie om op de Ploegenachtervolging goud te halen waar kunnen maken. De vooruitzichten lijken in elk geval niet ideaal. Zijn het eigenlijk wel teams?


 

Het is al weer jaren geleden dat ik een strategie bijeenkomst van mijn toenmalige werkgever bijwoonde. Met veel fanfare werden daar de mannen binnen gehaald die de achtervolgingsploeg zouden gaan vormen die bij de volgende Olympische spelen goud wilden halen. Ze hadden geleerd van de totale mislukking bij de spelen dei net achter ons lagen en beseften dat om goud te halen je vooral een team moet vormen. Daar moet je aan werken en dat neemt tijd. Bovendien moet je met zijn allen ook voor het gezamenlijke doel gaan en niet je eigen doelen voor laten gaan. Mooie woorden toen en natuurlijk werd meteen de link gelegd naar het bedrijf en dat we daar ook moesten optreden als een team. Wat interviewtjes en fraaie woorden en de boodschap was duidelijk.

Bij de eerst volgende Spelen ging het bijna helemaal goed. Er was, staat me bij een kleine hikkel doordat degene die reserve stond niet blij was met die rol en weigerde bij de finale aanwezig te zijn. De anderen gingen er echter samen voor en ik zie nog hoe we op de coolste baan beleefden hoe op grote schermen et zien was hoe zowel de heren als de dames in de ploegenachtervolging goud wonnen. Missie geslaagd en het was duidelijk dat je door tijdig een goed team te vormen resultaten kunt bereiken.

Ik moest daar deze week aan denken toen ik de reacties en commentaren bij zowel dames als heren hoorde na een maar net geslaagde poging om tot de halve finales van de ploegenachtervolging door te dringen. Een vierde plaats en dus mogen beide ploegen tegen de nummer 1 proberen verder te komen. En dan hoor ik dat beide teams eigenlijk pas onlangs echt zijn gaan trainen voor dit nummer. Dat eigenlijk alle schaatsers zich voornamelijk geconstateerd hebben op hun eigen individuele prestaties en de achtervolging er ook nog was. Bij de vrouwen komen de schaatssters ook nog uit verschillende  ploegen en hebben dus voorafgaand aan de spelen nauwelijks met elkaar getraind. Bij de mannen zijn het in elk geval ploeggenoten, maar hebben ze bijvoorbeeld het "duwen" niet afdoende kunnen trainen om daar zoals andere landen voordeel uit te halen.

Ik ben geen kenner op het gebied van schaatsen. Wat dat duwen nu precies inhoudt kan ik dan ook niet zeggen. Waar ik wel iets vanaf weet is teamvorming. En iets zegt me dat daar iets aan schort. Ik denk dat als je beide teams zou leggen naast de vijf disfunctionaliteiten van een team er nogal wat van die vijf punten van toepassing zijn. Misschien deze dagen even niet, maar tijdens de voorbereiding zeker wel. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat van de lessen die destijds tot twee gouden races hebben gelegd weinig mer over is. Wie weet zijn beide ploegen goed genoeg om toch nog het podium te bereiken en wie weet zelfs goud te halen. Maar als ik het niet helemaal fout zie is dat dan eerder ondanks dan dankzij de voorbereiding en zeker niet omdat er twee teams staan. Het zou maar zo kunnen dat deze Spelen en de periode daarvoor interessant studiemateriaal opleveren voor iedereen die zich met teamcoaching bezig houdt en dat het fraaie voorbeelden oplevert om te laten zien hoe teamvorming niet moet...

dinsdag 27 juli 2021

Kunnen zijn wie je bent, houden van wie je wil

 Soms lees je een verhaal dat je intens verdrietig maakt. Bijvoorbeeld over iemand die zichzelf wil zijn en daarom maar in elkaar geslagen wordt. Het toont weer eens aan dat het met tolerantie in ons land nog steeds minder goed gesteld is dan we graag willen denken.


 

Stel je voor. Je bent 14 jaar oud. Je komt bij een speeltuintje een stel jongens tegen die willen weten of je een jongen of een meisje bent. Je zegt tegen die jongens dat dit toch helemaal niet uit maakt. Nadat je dit nog een keer herhaalt word je in elkaar geslagen. gebroken neus, tanden uit de mond. Alleen maar omdat je het niet belangrijk vindt. Hoe sta je dan nog in het leven?

In ons land doen we graag alsof tolerantie ons met de paplepel is ingegeven. We wijzen er graag op dat ons land het eerste was waar het huwelijk tussen mensen van gelijk geslacht mogelijk was. Eens per jaar staan mensen massaal langs de grachten van Amsterdam naar de Canal Parade te kijken. Roze evenementen duiken overal op. Wat zijn wij homovriendelijk. Borst vooruit en er op koppen maar.

Ondertussen komen er met regelmaat barstjes in dat beeld. Waar over een staatssecretaris die er naast zijn vrouw een buitenechtelijke relatie op na hield hooguit terloops werd gesproken in de media lag dat voor een homoseksuele burgemeester van Maastricht anders. Hij bleek terwijl hij getrouwd was met anderen afspraken te maken en prompt viel van alles en nog wat over hem heen. Tot hij uiteindelijk af moest treden. Op zijn werk als burgemeester was niets aan te merken, maar ja zijn privéleven... 

Na elke Canal Parade zie je weer berichten verschijnen dat het evenement natuurlijk moet kunnen, maar dat de deelnemers natuurlijk niet moeten gaan provoceren. Als je dan verder vraagt gaat het over alles wat verder gaat dan een variant op een concert van de toppers met roze als kledingvoorschrift. Jezelf zijn moet kunnen, maar binnen grenzen. Buiten die grenzen houdt de tolerantie al snel op en gaat deze over in afkeer. Waarmee nog steeds mensen buiten de maatschappij geplaatst worden omdat ze zijn wie ze zijn. Over het gedoe rond de genderneutrale toiletten en het "beste reizigers" in plaats van "Dames en heren" bij NS heb ik het dan nog niet eens...

Een paar jaar geleden zat ik naar een bijeenkomst  bij het homomonument in het kader van Pride te kijken. Diverse sprekers wisselden elkaar af en voor mij kwam er geen eind aan. Niet omdat die sprekers niets zinnigs te vertellen hadden. Stuk voor stuk kwamen ze met goede verhalen. Maar hoe langer het door ging, hoe meer ik besefte dat het eigenlijk heel simpel zou moeten zijn. Het enige verhaal dat keer op keer en op alle mogelijke manieren vertelt moet worden is dat het gewoon moet zijn dat iedereen zichzelf is. Dat iedereen ook een ander lief mag hebben, wie dat ook is. Twee zinnen, meer moet het niet zijn. Als we dat gewoon gaan vinden hoeft iemand niet te zeggen of hij of zij jongen of meisje is. Uiteindelijk zijn we allemaal mensen in alle verscheidenheid en dat is mooi.

Natuurlijk komen ook in de zaak rond dit meisje alle Pavlov reacties weer naar boven. Het zijn natuurlijk weer moslims of in elk geval allochtonen die het gedaan hebben, het komt doordat onze straffen te laag zijn en meer van dat  soort pogingen om het vooral van ons af te schuiven. Wat er wel moet gebeuren weet ik eerlijk gezegd ook niet, maar het zou helpen als we op zijn minst zouden beseffen dat jezelf kunnen zijn en houden van wie je wil nog steeds niet voor iedereen is weg gelegd, ook niet in ons land. Vinden dat het niet belangrijk is of je jongen of meisje bent kan je maar zo je tanden en een gebroken neus kosten.


dinsdag 9 maart 2021

Herinneringen aan Kees Beerepoot

Vanavond kwam het bericht dat Kees Beerepoot is overleden. Op zo'n moment schieten je de herinneringen weer te binnen.

 


Als ik aan Kees denk schieten me een paar dingen te binnen. Om te beginnen zijn jarenlange rol tijdens de nieuwjaarsreceptie van de Wildeman. Elk jaar, met uitzondering van 2021helaas, weer een feest waarbij we elkaar een goed nieuwjaar toe wensen en dat met samenzang omlijsten. Kees speelde daarbij een belangrijke rol. Om te beginnen was hij de commandant bij het lied "Bij de Marine" van Doris. Zijn stem donderde door het proeflokaal als hij ons arme matrozen sommeerde om op te staan dan wel te gaan slapen. Maar dat was niet het enige. Een hoogtepunt was ook zijn terugblik op het afgelopen jaar. Op de melodie van de "Ode an die Freude" ofwel de negende van Beethoven vertelde hij wat mooi was geweest en wat raar. Wat me daarbij opviel waren niet alleen de fraaie teksten, maar vooral ook hoe gemakkelijk ze mee te zingen waren. Kees had een scherp oog voor metrum en zorgde dat de tekst perfect aansloot bij de melodie. Nooit hoefde een lettergreep over twee noten uitgesmeerd en ook werden geen lettergrepen in een noot samen geperst. Menig maker van teksten op bruiloften en partijen kon daar wat van leren. Ik vond het dan ook jammer toen hij er mee op hield en heb er nog fraaie herinneringen aan.

Ik heb Kees wel eens de vlees geworden integriteit genoemd. Dat bleek ook uit de manier waarop hij om ging met de verkiezingen van het Lekkerste Bokbier. Hij zag er, samen met anderen, nadrukkelijk op toe dat er geen enkele vorm van beïnvloeding mogelijk was. Ik herinner me nog dat ik met hem had afgesproken dat ik foto's zou maken tijdens een van de verkiezingen. Toen ik binnen kwam bleek dat er proevers te kort waren en vroeg iemand me of ik mee wilde proeven. Ik had daar wel oren naar, maar dat betekende een enorme beperking van mijn mogelijkheden om te fotograferen. Ik mocht me absoluut niet in de buurt vertonen van de plek waar bieren werden ingeschonken of andere plekken achter de schermen. Kees maakte me dat heel erg duidelijk. Alle jaren dat hij betrokken was bij de verkiezing zag hij er nauwkeurig op toe dat de integriteit gewaarborgd was. Dat was vanaf het begin geen overbodige luxe. Toen dezelfde brouwerij twee keer achter elkaar gewonnen had waren de geruchten in de zeker toen nog kleine bierwereld niet van de lucht. Groot was dan ook de opluchting toen een keer iemand anders won.

Bijzonder was wel dat Kees een van de weinigen in ons land is die naar waarheid kan zeggend at Michael - Beerhunter - Jackson bij hem op de verjaardag was. Jackson werd als hij in Amsterdam was vaakl vergezeld door Robin Brilleman, die op zekere dag uitgenodigd was om de verjaardag van Kees mee te vieren. Op die dag bleek ook Jackson toevallig in Nederland en Robin stond dus samen met hem voor de deur. Ik zie Kees nog naarstig zoeken in zijn voorraad whisky om een geschikte te vinden. Als ooit een gast van harte welkom was, dan was het toen wel. Het werd alleen daardoor al een memorabele avond.

De laatste jaren was ik Kees een beetje uit het oog verloren. Hij was uit de stad verhuisd en daarmee ook een beetje uit mijn beeld verdwenen. Hij werd van iemand die ik regelmatig tegen kwam iemand die nog wel eens ter sprake kwam en soms drong er dan wat door over hoe het met hem ging. Tot vandaag dat bericht ineens kwam. Kees is overleden. Wat blijft is een wirwar aan herinneringen aan iemand waarmee ik menigmaal heftig van mening heb verschild en stevige discussies heb gevoerd. Maar vooral ook iemand die ik heb leren kennen als een ontzettend prettig iemand om mee om te gaan. Ik zal zeker nog wel aan hem blijven denken.

dinsdag 26 januari 2021

Strijden voor de vrijheid

 Hoe zouden al die “strijders” over een aantal jaren tegen hun acties aan kijken? Zouden ze nog steeds denken met iets goeds bezig te zijn? Of zou de wereld er toch anders uit zien? Ik vraag het me af.

Een schooldag in 1974. Het is pauze en ik sta in de Kelder van school tussen mijn mede leerlingen. Langs de ene muur is een bar gemaakt waar vrijwilligers frisdrank verkopen. Aan de overzijde een DJ installatie met daar achter een andere vrijwilliger die platen draait. Het is ons pauze lokaal. We hebben eigenlijk nauwelijks aandacht voor de muziek. Ik heb een proefwerk maatschappijleer het volgende uur en dat houdt me eigenlijk meer bezig. Ik heb het niet geleerd dus maak ik me enige zorgen.

Dan ineens hoor ik de DJ vertellen dat de mensen achter de bar in staking zijn. Ze zijn boos, omdat het schoolcabaret voor de grote feestavond is afgewezen. Er zou een woord in worden gebruikt dat niet mocht. Of het een vloek is of gewoon het woord poep wordt niet duidelijk. Maar het is duidelijk dat er groot onrecht is gedaan aan de mensen die het cabaret hadden gemaakt. Censuur! Brand! Moord! Actie is nodig. De DJ begint in de stemming te komen en roept dat als de mensen achter de bar staken we allemaal in staking gaan. Gejuich alom. Ik zie hoe mensen bij de uitgangen tegen worden gehouden. Veel moeite lijkt daar niet voor gedaan te hoeven worden. We zijn solidair! En ik kan niet naar maatschappijleer…

De DJ past de muziek aan. Ik hoor Student Demonstration Time van de Beach Boys. Revolution van de Beatles. Kortom: we voeren actie. De bel van het einde van de pauze klinkt. Iedereen lijft waar hij is. Bij de rector is inmiddels ook doorgedrongen dat er iets aan de hand is. “De bel is gegaan, niemand mag zonder briefje meer de klas in” klinkt het door de intercom. Weer gejuich. We waren helemaal niet van plan om naar de klas te gaan, dus dat komt goed uit. Actie! We blijven dat uur in de kelder en gaan daarna naar de volgende les met het tevreden gevoel dat we aan de goede kant stonden. We hebben laten merken dat we het er niet mee eens waren. 

Een paar dagen later komt de kater. Niet vanwege dat proefwerk. Dat hebben we later alsnog gedaan en toen was ik beter voorbereid. Maar tijdens scheikunde spreekt de leraar ons toe. Hij is de grote man achter het schoolcabaret en we verwachten dan ook een pluim. Het tegendeel blijkt het geval. De man legt ons rustig uit dat we er helemaal naast zaten. Het woordgebruik was niet het probleem. De werkelijke reden voor het afkeuren van het cabaret was dat het gewoon slecht was. Hij maakt ons duidelijk dat we gebruikt zijn. We weten dat hij gelijk heeft. Op dat moment merk ik dat je met veel overtuiging achter een goede zaak kunt staan, maar die niet altijd zo goed is als hij lijkt. Het zal niet de laatste keer zijn overigens.

Ik moet daar nu aan denken. Hoeveel van die mensen die nu enthousiast mee doen aan de demonstraties tegen dat enorme onrecht dat hun aangedaan wordt zijn er ook van overtuigd dat ze aan de goede kant zijn. Strijden voor hun vrijheid. Opkomen voor hun grondrechten. De gezwollen taal is niet van de lucht en er wordt weer stevig op de borst geklopt. Het voelt namelijk heel goed om aan de goede kant te staan. Maar kan de zaak ook nu niet anders liggen dan ze denken?

Er lopen tussen de demonstranten relschoppers rond, dat is duidelijk. Mensen die er op uit zijn om te slopen en te vechten. Maar ik vrees dat er veel mensen rond lopen die oprecht denken dat ze opkomen voor de vrijheid van ons land. De “Ik ben natuurlijk tegen het geweld, maar…” mensen. De kans is groot dat zij ook nog eens degenen zijn  die niet op tijd weg zijn als er klappen vallen en dus de eerste zijn om ze op te vangen. Hen wens ik toe dat ze op tijd de equivalent van de scheikunde leraar tegen komen. Iemand die hen duidelijk maakt dat ze gebruikt zijn. Kunnen ze gewoon naar huis naar de koffie en kunnen de echter raddraaiers opgepakt worden.

maandag 8 juni 2020

Corona als stok?

Wekenlang stond mijn tijdlijn op facebook bol van de bijdragen waarin de anderhalve meter samenleving als totale onzin werd bestempeld.  Tot maandag eind juni in de loop van de avond.

Beroving van vrijheid, totale onzin. Verzinsel van Bill Gates. Zo maar wat aanduidingen die ik voorbij zag komen. Want de Corona maatregelen moesten vooral zo snel mogelijk beëindigd. We moesten weer hutje bij mudje op het strand kunnen liggen. Met zijn allen tegen elkaar in de kroeg kunnen staan en op het terras. Want zeker buiten was de kans op besmetting immers gelijk aan nul? De beende viroloog Maurice de Hondt had het zelf gezegd.

In de loop van de avond op tweede Pinksterdag werd het allemaal anders. Ons land was in levensgevaar. Want zo'n 5000 mensen hadden op de Dam gestaan en onvoldoende afstand gehouden. En wat erger was: burgemeester Halsema was er bij geweest. Zij had zelfs een button gedragen! Alle verhalen over de onzin van de anderhalve meter waren ineens vergeten. Weg redenering dat je buiten weinig kans maakte besmet te worden. De Hondt bleef wel volhouden dat het risico gering was, maar was ineens merkwaardig minder populair. Zelfs een politicus die voor Pinksteren hartstochtelijk pleitte voor het open gooien van Nederland sprak nu schande en had het over gevaren voor de gezondheid. Het leek of we van geluk mochten spreken dat niemand suggereerde alle horeca maar weer te sluiten. Alsof overtuigd atheïsten zich ineens zwaar gereformeerd geworden waren. Ik weet dat Pinksteren een grote ommekeer te wege kan brengen, maar dit ging wel erg ver.

Zo kon het gebeuren dat een demonstratie gericht tegen onnodig politiegeweld tegen Floyd en tegen racisme volgens critici desnoods met politiegeweld moest worden beëindigd. En een burgemeester die dat niet wilde moest met pek en vereen de stad uitgestuurd, of op zijn minst aftreden. Vond ook de politicus die de corona maatregelen een week ervoor nog onzin vond. 

Wie wat verder keek zag ook dat het virus en de maatregelen niet meer waren dan de spreekwoordelijke stok om een hond mee te slaan. Want het echte probleem was dat ineens zoveel mensen op de Dam stonden. En de dag erop weer op  plaatsen. En de dag daarop ook. Het lijkt ook nu nog niet gedaan. net als in de rest van de wereld heeft de moord op een ongewapende zwarte man in de Verenigde Staten wat los gemaakt. En wordt ook racisme elders in de wereld aan de kaak gesteld. Dat is eng.

We doen zo graag alsof ons land een o zo tolerant land is. Dat als er een groep achter gesteld het de witte Nederlanders zijn. Dat mensen uit minderheden geen enkele reden hebben om te klagen. Je hoeft echter niet zoveel moeite te doen om een heel ander verhaal te horen. Tijdens een training maakte ik kennis met iemand die tijdens een beschrijving van haar leven vertelde hoe zal als kind al merkte dat de wereld om haar heen heel "wit" is. Andere mensen die ik gesproken heb vertelden mij hoe ze als kind gepest werden met hun zwarte uiterlijk en "zwarte piet" tegen hen als scheldwoord werd gebruikt. Voor zover ik kon nagaan waren geen van die mensen activisten. Ik kon me geen van hen op de barricaden voorstellen. Veeleer maakten ze me duidelijk dat de wereld voor hen niet zo is als die van mij. Dat dingen die ik normaal of onschuldig vond dat voor hen niet zijn.  Dat mensen net als ik waarschijnlijk niet de intentie hebben om te discrimineren of te kwetsen, maar dat onbewust wel doen.

Ik kan me heel goed voorstellen dat een horeca ondernemer die merkt dat hij maar 30 man in de zaak mag hebben en die ook nog op een afstand van elkaar neer moet zetten verbaasd was en ook boos toen hij de beelden van de Dam zag. Ik kan me ook voorstellen dat mensen uit de zorg boos reageerden. Ik vind het ook niet handig om de regels rond de bestrijding van het Corona virus te negeren. Of dat nu in de trein naar Zandvoort, op het strand of op de Dam tijdens een demonstratie is. wat dat betreftis mijn mening niet veranderd. Maar laten we bij die verbazing en boosheid niet vergeten waarom die mensen daar stonden en ook elders staan.

Het is ons nog steeds niet gelukt om een samenleving te realiseren waarin iedereen zich thuis voelt. De dood van Floyd was waarschijnlijk niet meer dan een aanleiding. De toch wat selectieve verontwaardiging over de demonstraties zal hun onvrede alleen versterkt hebben. Laten we daar wat meer aandacht aan besteden. Laten we ons eens wat meer afvragen of wat wij "normaal" vinden voor iedereen wel zo normaal is. Dat zal veranderingen met zich mee brengen en dat zal mensen pijn doen. Maar hebben we eigenlijk een alternatief?


dinsdag 4 juni 2019

Ik heb er wel vertrouwen in

Als ik zeg dat Heineken bij veel liefhebbers van bijzondere bieren niet de meest populaire brouwerij is druk ik me zacht uit waarschijnlijk. Als ze een minderheidsbelang nemen in een brouwerij die bekend staat om hun drang tot experimenteren doet dat stof opwaaien. terecht?

Een goede kristallen bol is moeilijk te krijgen tegenwoordig en behoorlijk duur ook. Bovendien schijnen ze nogal lastig te bedienen te zijn en ziet menigeen vooral of wat hij hoopt dat er gebeurt of waar hij bang voor is. Ik zal het dan ook zonder moeten doen en dat maakt het voor mij moeilijk om in de toekomst te kijken. Als je mij vraagt wat er gaat gebeuren met Oedipus nu uitgerekend dat door velen verfoeide Heineken een minderheidsbelang heeft genomen, dan moet ik bekennen dat ook ik alleen maar kan gissen. Maar ik zeg er bij dat ik niet zo pessimistisch ben.

We zien het overal gebeuren: brouwerijen die te maken krijgen met het probleem dat ze om hun dromen waar te kunnen maken moeten investeren en dat deze investeringen behoorlijke risiso's met zich mee brengen. En dus zul je moeten zoeken naar een manier om te voorkomen dat je in je eigen toekomstplannen verzuipt en uiteindelijk financieel het loodje legt. Bomen groeien nu eenmaal niet tot in de hemel. Crowd funding klinkt leuk, maar als je daar aan begint heb je te maken met een hoop mensen, waarvan een deel van mening is dat ze door een tientje te lappen nu ineens bijna complete zeggenschap hebben. Wie de sociale media een beetje volgt zal wel voorbeelden kunnen noemen van brouwerijen die na een door hen georganiseerde dag voor funders afgebrand werden tot op hun sokkel of lager. Dus moet je naast brouwen, bier verkopen en wat daar bij komt ook nog eens je met het te vriend houden van investeerders bezig houden, op straffe van een zondvloed aan verwijten op elk sociaal medium dat bestaat. Weinig #doeslief dus. Ik kan me voorstellen dat er brouwers zijn die dat graag aan zich voorbij laten gaan en dus naar andere wegen zoeken. Een minderheidsbelang van een grote brouwer kan zo'n weg zijn.

Oedipus heeft in er voor gekozen om in zee te gaan met Heineken. In hun persbericht verklaren ze dat ze bij die partij een goed gevoel hebben. Dat ze in hen iemand gevonden hebben die hun kan helpen hun dromen waar te maken. "Wij vinden het mooi en vertrouwenwekkend om te zien dat we – ondanks onze voordehand liggende verschillen – toch eenzelfde soort taal spraken. En het is fijn om te zien dat het vertrouwen en wederzijds begrip met elk gesprek over een gezamenlijke toekomst groeiden" schrijven ze in het bericht. Oog voor de verschillen, maar uiteindelijk is de conclusie dat er blijkbaar iets is dat ze gemeenschappelijk hebben. Misschien is het feit dat je dat constateert bij een partner die in eerste instantie zo weinig voor de hand ligt wel het meest vertrouwen wekkend. Want reken maar dat de mensen achter Oedipus zich ook wel eens achter de oren gekrabd hebben.  Maar er was groeiend vertrouwen en wederzijds begrip. Mooi is dat.

Ondertussen gaat menigeen weer los op sociale media. Want wie met Heineken in zee gaat is per definitie verdacht. Heulen met de vijand! Oedipus die in Heineken Cafés andere brouwerijen van de tap zal duwen, omdat Heineken dat wil. De bashers gaan weer helemaal los en het is te wachten op het eerste paard dat Oedipus uit pist. Wat mij betreft zo niet flauwe kul dan toch op zijn minst heel erg voorbarig. Als ik de jongens van Oedipus in een keer in strakke pakken ziem lopen wordt het misschien anders, maar voorlopig kan ik me niet voorstellen  dat ze wezenlijk gaan veranderen. Eigenlijk verwacht ik gewoon dat er mooie dingen blijven gebeuren rond hen en wie weet nog wel mooier, veel mooier dan voorheen. Ik wens hen dan ook ontzettend veel succes met wat er komen gaat en dat we er met zijn allen maar van mogen genieten.