Het beleid van de gemeente Amsterdam om wat aan toeristen te doen heeft weer een onschuldig slachtoffer geëist. deze keer in Amsterdam Noord. Hoe en boze vrouw de buurt een ontmoetingsplek ontnam en er zelf nog niets aan heeft.
Laat ik eerlijk zijn: te stellen dat ik de deur plat loop bij het Sluisje zou wel heel erg bezijden de waarheid zijn. De banken waar het over gaat ken ik wel, ik heb er tijdens een wandeling met een groep wel eens koffie gedronken. Echt belanghebbend ben ik dus niet. Toch voel ik boosheid bij me op komen als ik lees waarom deze banken moeten verdwijnen.
Voor wie het café niet kent: Het Sluisje is een café aan de Nieuwedammerdijk in Amsterdam Noord. Dat het vlak naast een kleine sluis ligt zal niemand verbazen. Het café had daar een belangrijke functie. Hoe belangrijk bleek toen in 2016 de eigenaren wilden stoppen en het pand als woonhuis verkopen. Maar liefst 80 buurbewoners lapten elk EUR 10.000, kochten het café en sloten met een coöperatie een hypotheek af op het pand. Het Sluisje mocht niet verdwijnen.
Voor het café ligt een terras. Op dat terras vinden wandelaars, fietsers en andere dagjesmensen een plek om te genieten van de rust en natuurlijk een drankje. En er stonden tot voor kort twee zwarte picknicktafels. Daar vond je buurtbewoners voor wie dat een geliefde plek was. Mensen uit Noord vonden elkaar al meer dan 30 jaar daar. Tot de gemeente in greep.
Gek genoeg begon het verhaal op dat deel van het terras waar de dagjesmensen komen. Een mevrouw wilde daar schilderen en had een thermoskan koffie bij zich. Wat bestellen wilde ze niet. Nu weet ik niet hoe anderen er over denken, maar ik vind het vrij normaal dat als je het terras van een horecagelegenheid bezoekt je een consumptie besteld. Als je er langer verblijft meerdere. Deze mevrouw vond het niet en werd boos toen haar verzocht werd om dan het terras te verlaten. Woedend vertrok ze.
Als het daarbij was gebleven had ik er waarschijnlijk nooit van gehoord. Maar de mevrouw besloot na te gaan of dat terras wel van het café was. Nu was dat het geval, maar de ijverige ambtenaren kwamen tot de conclusie dat de afmetingen en plaats niet klopten. Er werd opnieuw ingetekend en wat blek: de picknicktafels mochten niet. Die moesten weg, want anders zou "het stappenplan" in werking worden gesteld lees ik in NRC.
Laten we dus even de zaak op een rij zetten. Een mevrouw zit op een geheel legaal terras, wordt gevraagd te vertrekken omdat ze niets bestelt. Maar vervolgens gaan ambtenaren aan het meten en dus moeten tafels die al 30 jaar tot ieders tevredenheid een belangrijke buurtfunctie vervullen weg. Kan iemand me uitleggen wat daar de logica achter is? Ik begrijp hem niet helemaal. Waarom niet simpelweg geconstateerd dat de vrouw inderdaad op het terras van een café zat en terecht gevraagd werd of iets te gebruiken of te vertrekken?
Ik ben geen jurist, maar weet dat er zoiets bestaat als gewoonterecht. Ik vraag me af of wanneer die buurttafels er al zo lang staan daar geen sprake van is. Wie weet is er een jurist die me uitlegt dat dit niet het geval is, maar eigenlijk interesseert het me niets. Er komt iets rebels in me op.
Waar ik soms het gevoel krijg dat ze in de Stopera zich soms afvragen waar toch die ponten heen gaan gaat nu een overijverig apparaat zich bezig houden met een al 30 jaar bestaande ontmoetingsplek voor Noordelingen. Misschien is dat wel het punt. Was voor die ambtenaar dat terras niet meer dan wat lijnen op een kaart die d begrenzing aan gaven. Waar die tafels net buiten vielen. En dus weg moesten.
De wereld zal niet vergaan nu deze twee tafels weg zijn. De vaste bezoekers zullen hun lek wel op enige manier weer vinden daar. Het café zal ook blijven. Maar het komt me allemaal zo zinloos over. Wie is er van dit heldhaftig optreden van de gemeente Amsterdam beter geworden? Zeg het me, ik zie het niet. Amsterdam kent vele problemen die niet opgelost worden. Maar hier is standvastig ingegrepen. Bravo!
Of het helpt weet ik niet, maar je kan je steun uitspreken via deze petitie:
Geen opmerkingen:
Een reactie posten