Jaren geleden was ik in Porto. Niet zo maar, er vond een voetbaltoernooi plaats. Ik herinner me nog hoe ik een plein op liep, dat vol stond met mensen in Oranje. Op zich niet zo vreemd, maar die mensen, alleen volwassenen, waren vol overgave bezig de Kabouter Plop dans te doen. Het zou niet de enige keer zijn. In diverse steden doken ze op ander dagen op en werd die dans gedaan. Soms doen dingen die je van volwassenen niet verwacht.
Ik moest daar aan denken toen ik een filmpje lans zag komen op Twitter. Deelnemers aan een Pride optocht deden een dans. Niet Kabouter Plop volgens mij. Onder het bericht stonden reacties. Als je zoiets deed wilde je niet geaccepteerd worden. Er werd zelfs nog geroepen dat er geslachtsdelen getoond werden, wat beslist niet waar was. Iedereen was zomers, maar uiterst fatsoenlijk gekleed. Maar dat dansje tijdens die optocht werd schandelijk genoemd en reden om LHBTIQ+ niet te accepteren. Wie zo vreemd doet…
Twitter heb ik nog niet geopend, maar ik kan de berichten wel weer inschatten. Het “ze willen niet geaccepteerd worden” zal weer niet van de lucht zijn. Het maakt me somber. Wat is het waardoor we mensen blijkbaar niet kunnen accepteren zoals ze zijn. Waarom denken mensen dat ze het recht hebben anderen niet te accepteren. Welke rechten denken zij te hebben die anderen niet hebben? Je zal me in het openbaar noch in privé ooit zien lopen met een masker in de vorm van een hondenkop bijvoorbeeld. Maar waarom kunnen we niet accepteren dat er mensen zijn die daar wel hun plezier in vinden? Wie doen ze kwaad?
Ik ben wit, heteroseksueel, cisgender en nog man ook. Dat tikt wat hokjes aan. Heb ik niets voor hoeven doen, dat kreeg ik bij mijn geboorte zo mee. Mensen die dezelfde hokjes aantikten hebben nooit mee gemaakt dat een café waar ze kwamen regelmatig door de politie binnen werd gevallen zonder duidelijke reden. Homo’s hadden dat wel. Zoek maar eens op “Stonewall rellen”.
Het waren deze rellen die ten slotte uitmondden in de eerste Pride Marches. Activisten wilden niet langer alleen om tolerantie vragen, maar openlijk opkomen voor gelijke rechten en maatschappelijke acceptatie. Er is sinds 1970 veel gebeurd, maar we kunnen stellen dat deze roep om acceptatie nog steeds actueel is. Niet onder voorwaarden van anderen, maar gewoon zoals mensen zijn. Dit verklaart overigens ook waarom er nooit Hetero Pride Marches zijn geweest: er is simpel nooit een aanleiding voor geweest. We tikken al de juiste hokjes aan.
Ook vanochtend was ik vervuld van sombere gedachten. Over aanslagen, partijen die het “ze willen niet geaccepteerd worden” met veel enthousiasme uitdragen, websites die hun drek over mensen uitstorten en God misbruiken voor hun doelen. Over stappen terug in acceptatie van anderen. En toen ineens liepen ze daar, op het stationsplein. Twee mannen in het wit. Een lange witte rok en een eveneens wit topje met op de rug eveneens witte vleugels. Engelen.
Waar ze heen gingen en wat ze gingen doen wist ik niet en zal ik nooit weten. Maar ze liepen daar te praten met twee mensen die hen gezelschap hielden. Op zich stelde het niet eens zoveel voor. Maar blijkbaar voelden deze twee zich op deze dag veilig genoeg om zo over het plein te lopen. Het gaf mij een klein beetje hoop dat ik misschien toch te somber ben. En dat Huub van de Lubbe gelijk had toen hij schreef:
Wij zijn er ook nog
Wij zijn met de meesten
Met mensen die snappen hoe je als vriend
Door de verschillen heen over de grenzen
Elkaar recht in de ogen kunt zien
Laten we als meesten gewoon elkaar recht in de ogen kijken en accepteren zoals ze zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten