Zoomeravond in Artis

 

Zaterdagavond Artis. Het is Zoomeravond en in het muziektentje speelt een band. Omdat het weer deze keer niet ideaal is, regen, is het niet druk. Voor het podium staat een klein meisje aandachtig te kijken zoals alleen kleine kinderen dat kunnen. Een vrouw, waarschijnlijk haar moeder, kijkt van een afstand liefdevol toe. “Had ik mij camera maar bij me” is mijn eerste gedachte. Inzoomen op haar en later de achtergrond indien nodig nog wat verder vervagen. Kon een prachtfoto worden.

 Meteen besefte ik dat ik die foto waarschijnlijk niet zou maken. Het fotograferen van kinderen is namelijk al jaren beladen. Moeders willen terecht hun kind beschermen tegen allerlei onheil en ik heb jaren geleden al in een nieuwsgroep gezien waar dat toe leidt. Een man was gesignaleerd in de buurt van een speeltuin terwijl hij fotografeerde. Foto’s van kinderen die aan het spelen waren. Niets mis mee denk ik dan heel onschuldig, maar in de nieuwsgroep werd er heel anders over gedacht.

Helaas hebben degenen die gevaren zien nog een punt ook. Het kwam toen al voor dat op zich onschuldige foto’s met behulp van Photoshop gebruikt werden voor allerlei kinderporno. Hoofd op een naakt kinderlijfje en klaar ben je. Of zoiets, ik ben er gelukkig totaal niet deskundig in en wil dat vooral zo houden. Met de tegenwoordige beschikbare AI het is het waarschijnlijk nog gemakkelijker geworden.

Daar komt nog bij dat kindermisbruik momenteel “hot” is en ook nog eens verward wordt met pedofilie. De kans dat je bij het maken van een foto van een kind beschuldigd wordt van oneerbare bedoelingen is er dan ook ongetwijfeld niet kleiner op geworden. Een oude man die een kind fotografeert is dan verdacht.

Terwijl ik dit overdacht stond het meisje nog steeds voor de muziektent aandachtig te kijken en luisteren. Ze had inmiddels een paraplu gekregen en danste wat mee op de muziek. Totaal onbewust van mijn donkere gedachten. Op de rand van het podium zaten meer kinderen. Sommigen stonden op een dansten. De band liet hen begaan en ook van Artis greep niemand in. Een jongetje sloeg van achteren de armen om het been van een van de frontmannen. Blijkbaar was het zijn zoontje. Het was genoeg om me weg te halen bij die nare denkbeelden. Ik genoot van de muziek en de aan blik van zoveel onschuldig kindergeluk.