Recht in de ogen

 Jaren geleden was ik in Porto. Niet zo maar, er vond een voetbaltoernooi plaats. Ik herinner me nog hoe ik een plein op liep, dat vol stond met mensen in Oranje. Op zich niet zo vreemd, maar die mensen, alleen volwassenen, waren vol overgave bezig de Kabouter Plop dans te doen. Het zou niet de enige keer zijn. In diverse steden doken ze op ander dagen op en werd die dans gedaan. Soms doen dingen die je van volwassenen niet verwacht.

 

Ik moest daar aan denken toen ik een filmpje lans zag komen op Twitter. Deelnemers aan een Pride optocht deden een dans. Niet Kabouter Plop volgens mij. Onder het bericht stonden reacties. Als je zoiets deed wilde je niet geaccepteerd worden. Er werd zelfs nog geroepen dat er geslachtsdelen getoond werden, wat beslist niet waar was. Iedereen was zomers, maar uiterst fatsoenlijk gekleed. Maar dat dansje tijdens die optocht werd schandelijk genoemd en reden om LHBTIQ+ niet te accepteren. Wie zo vreemd doet…

Twitter heb ik nog niet geopend, maar ik kan de berichten wel weer inschatten. Het “ze willen  niet geaccepteerd worden” zal weer niet van de lucht zijn. Het maakt me somber. Wat is het waardoor we mensen blijkbaar niet kunnen accepteren zoals ze zijn. Waarom denken mensen dat ze het recht hebben anderen niet te accepteren. Welke rechten denken zij te hebben die anderen niet hebben? Je zal me in het openbaar noch in  privé ooit zien lopen met een masker in de vorm van een hondenkop bijvoorbeeld. Maar waarom kunnen we niet accepteren dat er mensen zijn die daar wel hun plezier in vinden? Wie doen ze kwaad?

Ik ben wit, heteroseksueel, cisgender en nog man ook. Dat tikt wat hokjes aan. Heb ik niets voor hoeven doen, dat kreeg ik bij mijn geboorte zo mee. Mensen die dezelfde hokjes aantikten hebben nooit mee gemaakt dat een café waar ze kwamen regelmatig door de politie binnen werd gevallen zonder duidelijke reden. Homo’s hadden dat wel. Zoek maar eens op “Stonewall rellen”.

Het waren deze rellen die ten slotte uitmondden in de eerste Pride Marches. Activisten wilden niet langer alleen om tolerantie vragen, maar openlijk opkomen voor gelijke rechten en maatschappelijke acceptatie. Er is sinds 1970 veel gebeurd, maar we kunnen stellen dat deze roep om acceptatie nog steeds actueel is. Niet onder voorwaarden van anderen, maar gewoon zoals mensen zijn. Dit verklaart overigens ook waarom er nooit Hetero Pride Marches zijn  geweest: er is simpel nooit een aanleiding voor geweest. We tikken al de juiste hokjes aan.

Ook vanochtend was ik vervuld van sombere gedachten. Over aanslagen, partijen die het “ze willen niet geaccepteerd worden” met veel enthousiasme uitdragen, websites die hun drek over mensen uitstorten en God misbruiken voor hun doelen. Over stappen terug in acceptatie van anderen. En toen ineens liepen ze daar, op het stationsplein. Twee mannen in het wit. Een lange witte rok en een eveneens wit topje met op de rug eveneens witte vleugels. Engelen.

Waar ze heen gingen en wat ze gingen doen wist ik niet en zal ik nooit weten. Maar ze liepen daar te praten met twee mensen die hen gezelschap hielden. Op zich stelde het niet eens zoveel voor. Maar blijkbaar voelden deze twee zich op deze dag veilig genoeg om zo over het plein te lopen. Het gaf mij een klein beetje hoop dat ik misschien toch te somber ben. En dat Huub van de Lubbe gelijk had toen hij schreef:

Wij zijn er ook nog
Wij zijn met de meesten
Met mensen die snappen hoe je als vriend
Door de verschillen heen over de grenzen
Elkaar recht in de ogen kunt zien 

Laten we als meesten gewoon elkaar recht in de ogen kijken en accepteren zoals ze zijn.

Laten we wijs worden.

 

Afgelopen vrijdag ging “Our Story” van sir David Attenborough in premiere in het Artis Planetarium. Een film met een boodschap die het waard is ter harte te nemen.

 Ik heb een behoorlijke bewondering voor het werk van Attenborough en zal beslist niet de enige zijn. Zijn manier van filmen, zijn rustige verteltrant, maar vooral ook zijn boodschap maken dat ik graag naar zijn films kijk en luister. Als dat dan ook nog eens als immersieve filmervaring is, zodat je er als het ware in ondergedompeld wordt is het nog meer de moeite waard. Maar ook de inhoud mag er zijn.

De film begint “ergens” in de ruimte. Via de Melkweg kom je in ons zonnestelsel terecht en na een aantal planeten verschijnt daar de blauwe planeet. De Aarde. Waarna Attenborough in beeld verschijnt en begint met te zeggen dat wanneer je kijkt naar dat kleine bolletje het misschien lijkt alsof we onbeduidend zijn, omdat de aarde dat ook is. Dat is niet het geval verzekert hij ons. Wij zijn wel degelijk belangrijk. In de film zal hij dat uitleggen.

Wat volgt is “Ons verhaal” het verhaal van het ontstaan van de Aarde, het leven op onze planeet en tenslotte ons. Eencellig leven, dat later wordt vergezeld van meercellige wezens. Waarbij een aantal malen massale sterfte volgt, maar elke keer leven  aangepast weer opduikt. Tot een biosfeer ontstaat: het door de gezamenlijke planten- en dierenwereld bezette deel van de aarde en de atmosfeer. Een leefgebied. En na weer een massale sterfte verschijnen de eerste primaten.

De film verhaalt verder hoe de mensheid met zijn intelligentie steeds meer is gaan floreren en een steeds groter stempel op de aarde drukt. Met uiteindelijk desastreuze gevolgen voor het leven op aarde. Attenborough schetst een reëel, niet erg vrolijk beeld van deze gevolgen. Soorten zijn uitgestorven of staan op het punt dit te doen. De mens heeft de samenstelling van de atmosfeer veranderd. Waarmee we de oorzaak zijn van een volgende massasterfte. Het leven  zal ook daar wel weer overheen komen, maar zijn wij er dan nog bij?

Gelukkig hoeft het niet zo te lopen. We horen en zien het verhaal van de Walvissen. Enige decennia leek het er op dat deze soorten uit zouden sterven, met name doordat er stevig op werd gejaagd. Maar het gebeurde niet. Doordat we wereldwijd tijdig een jachtverbod instelden werd niet alleen uitsterven voorkomen. De walvissen herstelden zich en vormen weer gezonde populaties. Dat kunnen we dus bereiken.

Daarmee komen we aan de belangrijkste boodschap wat mij betreft: we kunnen die massale sterfte van dieren afremmen en voorkomen. Wij, mensen die nu leven, kunnen daarmee het verschil maken. Daarvoor moeten we nu actie nemen. Wij hebben met zijn allen het lot van het leven op Aarde in handen. Daarom zijn we belangrijk. Laten we zorgen dat we niet alleen intelligent zijn, maar vooral ook wijs.

Artis is door Attenborough zelf uitgekozen om deze film te mogen vertonen. Omdat de boodschap die hij wil brengen ook degene is die Artis wil brengen. Wie zich daarvan wil overtuigen raad ik aan om in het Hemelvaartsweekeinde langs te komen. Dan vindt het aardbewonersfestival plaats. Het zal bruisen van activiteiten die alle over hetzelfde onderwerp gaan: we moeten zuinig zijn op dat kleine bolletje dat we ons huis mogen noemen: De Aarde.

De film “Our Story” is nog een paar keer in mei te zien. Toegang is bij de entree voor Artis inbegrepen, maar reserveren is verplicht. Het aardbewonersfestival is van 14 t/m 17 mei in Artis, Het Groote Museum en Micropia. Zie https://www.artis.nl/nl/artis-park/dagagenda/our-story en https://www.artis.nl/nl/aardbewoners-festival-2026

Bemoeizucht en ambtenarij?

Het beleid van de gemeente Amsterdam om wat aan toeristen te doen heeft weer een onschuldig slachtoffer geëist. deze keer  in Amsterdam Noord. Hoe en boze vrouw de buurt een ontmoetingsplek ontnam en er zelf nog niets aan heeft.

 

Laat ik eerlijk zijn: te stellen dat ik de deur plat loop bij het Sluisje zou wel heel erg bezijden de waarheid zijn. De banken waar het over gaat ken ik wel, ik heb er tijdens een wandeling met een groep wel eens koffie gedronken. Echt belanghebbend ben ik dus niet. Toch voel ik boosheid bij me op komen als ik lees waarom  deze banken moeten verdwijnen. 

Voor wie het café niet kent: Het Sluisje is een café aan de Nieuwedammerdijk  in Amsterdam Noord. Dat het vlak naast een kleine sluis ligt zal niemand verbazen. Het café had daar een belangrijke functie. Hoe belangrijk bleek toen in 2016 de eigenaren wilden stoppen en het pand als woonhuis verkopen. Maar liefst 80 buurbewoners lapten elk EUR 10.000, kochten het café en sloten met een coöperatie een hypotheek af op het pand. Het Sluisje mocht niet verdwijnen.

Voor het café ligt een terras. Op dat terras vinden wandelaars, fietsers en andere dagjesmensen een plek om te genieten van de rust en natuurlijk een drankje. En er stonden tot voor kort twee zwarte picknicktafels. Daar vond je buurtbewoners voor wie dat een geliefde plek was. Mensen uit Noord vonden elkaar al meer dan 30 jaar daar. Tot de gemeente in greep.

Gek genoeg begon het verhaal op dat deel van het terras waar de dagjesmensen komen. Een mevrouw wilde daar schilderen en had een thermoskan koffie bij zich. Wat bestellen wilde ze niet. Nu weet ik niet hoe anderen er over denken, maar ik vind het vrij normaal dat als je het terras van een horecagelegenheid bezoekt je een consumptie besteld. Als je er langer verblijft meerdere. Deze mevrouw vond het niet en werd boos toen haar verzocht werd om dan het terras te verlaten. Woedend vertrok ze.

Als het daarbij was gebleven had ik er waarschijnlijk nooit van  gehoord. Maar de mevrouw besloot na te gaan of dat terras wel van het café was. Nu was dat het geval, maar de ijverige ambtenaren kwamen tot de conclusie dat de afmetingen en plaats niet klopten. Er werd opnieuw ingetekend en wat blek: de picknicktafels mochten niet. Die moesten weg, want anders zou "het stappenplan" in werking worden gesteld lees ik in NRC.

Laten we dus even de zaak op een rij zetten. Een mevrouw zit op een geheel legaal terras, wordt gevraagd te vertrekken omdat ze niets bestelt. Maar vervolgens gaan ambtenaren aan het meten en dus moeten tafels die al 30 jaar tot ieders tevredenheid een belangrijke buurtfunctie vervullen weg. Kan iemand me uitleggen wat daar de logica achter is? Ik begrijp hem niet helemaal. Waarom niet simpelweg geconstateerd dat de vrouw inderdaad op het terras van een café zat en terecht gevraagd werd of iets te gebruiken of te vertrekken?  

Ik ben geen jurist, maar weet dat er zoiets bestaat als gewoonterecht. Ik vraag me af of wanneer die buurttafels er al zo lang staan daar geen sprake van is. Wie weet is er een jurist die me uitlegt dat dit niet het geval is, maar eigenlijk interesseert het me niets. Er komt iets rebels in me op.

Waar ik soms het gevoel krijg dat ze in de Stopera zich soms afvragen waar toch die ponten  heen gaan gaat nu een overijverig apparaat zich bezig houden met een al 30 jaar bestaande ontmoetingsplek voor Noordelingen. Misschien is dat wel het punt. Was voor die ambtenaar dat terras niet meer dan wat lijnen op een kaart die de begrenzing aan gaven. Waar die tafels net buiten vielen. En dus weg moesten.

De wereld zal niet vergaan nu deze twee tafels weg zijn.  De vaste bezoekers zullen hun lek wel op enige manier weer vinden daar. Het café zal ook blijven. Maar het komt me allemaal zo zinloos over. Wie is er van dit heldhaftig optreden van de gemeente Amsterdam beter geworden? Zeg het me, ik zie het niet. Amsterdam kent vele problemen die niet opgelost worden. Maar hier is standvastig ingegrepen. Bravo!

Of het helpt weet ik niet, maar je kan je steun uitspreken via deze petitie:

 

 

Pak ook de aanstichters.

 Vijf mensen stonden voor de rechter vanwege hun bedreigingen op sociale media aan het adres van Pim Lammers. Vier ervan zijn  veroordeeld tot taakstraffen. Op zich goed, maar wat gebeurt er met de aanstichters.

 

Saskia Belleman, verslaggever bij de Telegraaf, deed via X verslag van de voortgang van de rechtszaak en ik heb dat met veel belangstelling gevolgd. Zij vatte ook samen wat de verdachten, voor zover aanwezig, vertelden. Uit die antwoorden kreeg ik een beeld van die mensen. Op een of andere manier waren het mensen voor wie het leven geen pretje was en die niet bepaald gewend waren om erg diep na te denken over de gevolgen van wat ze deden. Zoals ik dat van veel mensen die zich op X weren denk. Ze zaten achter hun computer, lazen over Lammers en werden boos. Niet het beste moment om een bericht te plaatsen, dat bleek wel. De rechter had dan ook weinig mededogen. Vier mensen kregen 50 uur werkstraf waarvan 25 voorwaardelijk. Een vijfde bleef volhouden dat hij het bericht niet geplaatst had, maar dat een van zijn vrienden dat op zijn telefoon gedaan zou moeten hebben. Wie wist hij niet en er restte weinig behalve vrijspraak wegens gebrek aan bewijs.

Op zich een goede zaak dat de rechter laat merken dat bedreiging via sociale media niet kan, maar ik mis wat. Deze bedreigingen kwamen niet uit de lucht vallen. Het vuurtje was zorgvuldig opgestookt. Een site die zich reactionair noemt plaatste delen van een verhaal over een trainer en een minderjarige pupil zonder enige context en deed  alsof de schrijver een pleidooi hield voor seks tussen volwassenen en kinderen. Wie het verhaal las wist beter, maar wie deed dat? Politieke partijen ter rechter zijde zagen mogelijkheden en gingen vol op het orgel. Gevolg was dat toen nog Twitter vol stond met allerlei aantijgingen van pedofilie. Ik heb zelf ook de nodige mogen ontvangen. In de sfeer die daartoe ontstond dachten mensen dat ze Lammers moesten bedreigen. Of de vier die veroordeeld zijn representatief waren weet ik niet, maar zij waren duidelijk opgehitst door al die verhalen uit conservatieve hoek.

Daar waar nu een aantal dreigers te verstaan is gegeven dat dreigen niet mag, kunnen de aanstichters gewoon door gaan. Die  reactionaire site volg ik niet, maar het lijkt me stug dat ze getopt zijn met stoken. Van tenminste één politieke partij weet ik het zeker. Hun hetze richtte zich in Rotterdam en dit weekeinde in Leiden tot voorleesuurtjes door Drag Queens. Uurtjes waar kinderen met hun ouders naar toe gaan. En mijn voorspelling is dat dit door blijft gaan. Politici hebben een verdienmodel gevonden dat ze zo maar niet los zullen laten. Je moet toch iets nu alle covid maatregelen zijn opgeschort en zonnebrand niet zo tot verbeelding spreekt.

Daarom zou ik graag zien dat het OM nu door pakt en nagaat of er geen sprake is geweest van opruiing. Dat de bedreigingen strafbaar zijn ligt nu in elk geval vast als dat daarvoor nog niet zo was. Ga dus eens na of de uitingen van al die clubs kunnen worden beschouwd als aansporingen om deze strafbare feiten te plegen. Waarschijnlijk is dat lastig, omdat die engerds precies weten hoe ver ze kunnen gaan zonder dat zij aangepakt kunnen worden. Maar als het wel zou lukken zou ik dat als gerechtigheid zien. Mocht dat niet lukken, dna wens ik hen heel lang heel veel jeuk en te korte armpjes om te kunnen krabben.

De noodzaak van Pride

Als me iets de laatste tijd steeds duidelijker wordt, dan is het dat Pride tegenwoordig niet minder, maar meer noodzakelijk is dan nu. Tolerantie tegen mensen die anders zijn lijkt eerder af dan toe te nemen.

Laat ik eerlijk zijn: ik ga nooit naar de Canal Parade. Als ik in het verleden die dag door de stad liep bekroop me het gevoel dat de mensen die wel gingen dezelfde waren als zij die naar concerten van de Toppers gingen en dan keurig de juiste kleur kleren droegen. Alleen was de kleur elke keer weer roze. Verder dezelfde hoedjes en petjes en weet ik wat al niet meer. Ook langs de gracht staan met die drukte lijkt me niet. Maar toch heb ik altijd gevonden dat dit evenement moet blijven. Omdat het hard nodig is, net als de rest van Pride.

 

Een paar jaar geleden zat ik via de TV naar toespraken in het kader van Pride te luisteren. De een na de andere vertegenwoordiger van een groepering uit die lange rij letters kwam voorbij. En allemaal vertelden ze waarom ze niet konden leven zoals zij wilden. Ik fantaseerde daar dat ik als laatste het podium zou beklimmen en dan vragen aan de menigte, die ook nog in de regen stond, of die niet helemaal plat geluld was. Om dan uit te leggen dat het voor mij allemaal heel simpel zou moeten zijn: Je moet kunnen zijn wie je bent en lief kunnen hebben wie je lief hebt. En dat dit voor iedereen zo normaal zou moeten zijn dat al die mensen voor me geen enkele reden zouden zien om een groep mensen in de regen naar een verhaal te laten luisteren, omdat hun doel bereikt was. Liefst zou ik nog zien dat mensen zich zouden verbazen over de tijd dat dit nog niet zo was. Dan konden de feesten blijven, omdat een feestje nooit weg is en wie perse wilde demonstreren kon een ander onderwerp uitkiezen. Keuze genoeg.

Je zal me niet horen zeggen dat iedereen alles maar normaal moet vinden. Als ik iemand met een leren hondenkop op aan een riem netjes naast zijn meester zie lopen zie ik mezelf dat ook niet doen en een prinsessenjurk staat anderen vast beter dan ik. Maar ik kan dat simpel oplossen: gewoon geen hondenkop op doen of prinsessenjurk aan trekken. Ik kan melden dat dit me heel goed af gaat. Maar anderen vinden het blijkbaar heel fijn en doen daar voor zover ik na kan gaan niemand kwaad mee. Dus waarom daar moeilijk over doen? Als we allemaal hetzelfde normaal vonden werd het ook saai.

Helaas heb ik het gevoel dat deze gedachte terrein begint te verliezen. Conservatieve politici, journalisten, influencers en anderen hebben een markt ontdekt. Eigenlijk een heel oude: angst. Daarom wordt gedaan alsof LHBTIQ+ heel eng is en dat het een ieder opgedrongen worden. De koppeling met pedofilie wordt ook graag gelegd, want dat vergroot de angst. Wie probeert duidelijk te maken dat het alleen gaat om mensen die net als wij gewoon zichzelf willen zijn wordt al gauw in een hoek gedrukt. Ik ben al lang de tel kwijt geraakt als het gaat om het aantal keren dat bij mij op socialse media pedofiele neigingen verondersteld zijn. De meeste mensen kan ik dat niet kwalijk nemen, die laten zich opjutten.

Maar het wordt anders als het gaat om de voortrekkers die ik noemde. Mensen die naar mijn stellige overtuiging bewust deze angst aanwakkeren om ervan te profiteren. Die parasiteren op die angst van hun volgelingen en zich totaal niet interesseren voor de gevolgen voor de LHBTIQ+ers. Mensen die niet allemaal de sterkte hebben om zich te verweren. Die twijfelen of ze uit de kast zullen komen en dan allerlei drek over zich krijgen. En beseffen dat dit zal blijven.

Daarom moet Pride en ook Queer blijven. Om de mensen die zich onzeker voelen omdat ze niet cisgender en heteroseksueel zijn een hart onder de riem te steken. En bovendien de handelaren in angst duidelijk te maken dat ze nooit zullen winnen. Zodat ooit alleen nog maar feest nodig is om te vieren dat iedereen kan zijn wie hij is en lief kan hebben wie hij wil.

 

Wat is er met het broodje gebeurd?

Wie tegenwoordig een broodje kaas bestelt krijgt er van alles bij waar hij niet om heeft gevraagd. Wat is er mis gegaan?

Ik mag graag bij de Eetsalon van Dobben komen. Dat heeft te maken met het feit dat deze zaak zo ongeveer de meest Amsterdamse is die ik ken. Probeer daar als iemand van buiten het personeel vooral niet te slim af te zijn. Je wordt genadeloos afgestraft. Velen overkomt dat ook nog eens zonder het in de gaten te hebben. Wie er wel eens was als Ajax een thuiswedstrijd speelt kan het meemaken. Maar het gaat ook om de broodjes.

Ik weet niet wat het is, maar gewone broodjes lijken uitgestorven. Wie het bestelt krijgt om te beginnen al iets hips, liefst op basis van desem. Daar op dan met wat mazzel datgene waar je om vroeg. Maar daarnaast meestal een verzameling groen en liefst nog een of andere vage saus. Meestal een zoete. Het is alsof je de smaak van wat je besteld niet meer mag proeven. Met wat pech wordt het geheel geserveerd op een bord waar nog eens de halve inhoud van een gft bak als garnituur ligt. Gillen dat je alleen maar een belegd broodje wilde doe je dan ook weer niet. Je doet maar alsof je het zo bedoeld had. “Alles naar wens?” Je wil nee roepen, maar mompelt toch maar iets dat als Ja klinkt.

Dus maar even voor de goede orde. Een broodje kaas behoort te bestaan uit een broodje, eventueel besmeerd met boter en kaas. Dus geen salade, geen saus, niets van dat alles. Mosterd kan nog wel. Maar vooral veel kaas. Niet een plakje waar je door heen kunt kijken, maar meerdere plakken. Zoveel als je vroeger thuis op brood niet mocht hebben zeg maar. En het broodje moet ook geen huisgebakken ciabatta met desem zijn. Nee: gewoon een wit bolletje van een fabrieksbakker. Van die welke je met meerderen aan elkaar in plastic verpakt binnen krijgt. Lekker klef en weer zoals je thuis niet zou doen. Je bent namelijk niet thuis, je bent in een broodjeszaak. Voor broodjes met ander beleg geldt iets soortgelijks: brood en beleg en geen tierelantijnen.

In Amsterdam zijn er nog een paar zaken waar je deze broodjes zo kunt kopen gelukkig. Maar in mijn beleving zijn ze aan het verdwijnen. Ze zijn ongetwijfeld niet hip genoeg. “De consument” zal wel die opgedirkte krengen willen hebben, zodat ze het idee hebben toch gezond bezig te zijn. Het stemt me treurig. Om me te troosten pak ik dus maar de tram naar het Rembrandtplein. Even de steeg in en dan genieten. Ik hoop dat ze daar nooit hip gaan worden!

Hoe gaan we met Qatar om?

 

In diverse landen wordt schande gesproken over de wijze waarop arbeidsmigranten zijn behandeld in de aanloop naar het WK voetbal in Qatar. Maar gaan we hier handig mee om?

 

De NPO zond in een van haar WK programma's een item uit over arbeidsmigranten in Qatar. Ze bezochten daarin een plaats waar migranten samen kwamen om op grote schermen naar het voetbal te kijken. En natuurlijk kwam daarbij de manier waarop de vele buitenlandse werknemers in Qatar worden behandeld aan de orde. En wat bleek: stuk voor stuk waren de mensen die aan het woord kwamen lovend over het land. Ze waren dankbaar dat ze er mochten werken en deelden de kritiek absoluut niet. Dat er duizenden doden gevallen waren tijdens de bouw van het stadion? Dat was natuurlijk heel erg jammer een erg voor de nabestaanden. Maar he, dat hoort er nu eenmaal bij. “It is sad, but they had to die so we can have fun”, zei een van de mensen die aan het woord kwamen. Hij lachte er vriendelijk bij.

Ik vond het nogal onbegrijpelijk en werd zelfs een beetje boos. Tot ik wat verder nadacht. Tijdens mijn (zaken)reizen naar India had ik het al ontdekt en ik word doorgaans niet moe het te benoemen: Als je naar India gaat, laat dan elk gevoel voor westerse logica achter op het vliegveld. Mensen hebben daar een eigen cultuur en wat voor ons normaal is hoeft dat voor hen niet te zijn en omgekeerd. Als dat geldt voor Indiërs, kan dat dan ook niet voor de Afrikanen die ik zag gelden?

Onze boosheid jegens Qatar is gestoeld op onze ideeën over hoe we met mensen om willen gaan. Over de veiligheid op de werkplek en over dat je mag zij wie je bent en mag houden van wie je wil. Zaken die we heel normaal vinden en die wat mij betreft ook heel normaal zijn. Alleen: dat is de westerse manier van denken. Wij hebben die ideeën en gaan er waarschijnlijk maar vanuit dat iedereen die heeft. Daar op dat veld met al die mensen bleek dat niet zo te zijn. Onze logica is niet die van hen. Waar bij ons de boosheid overheerst zijn zij vooral dankbaar. We kunnen dan proberen hen onze gedachten op te dringen, maar dat hebben we vanuit het Westen al eerder geprobeerd en we kunnen er ons niet bepaald op roemen dat het een enorm succes was.

Ik ga hier zeker geen pleidooi houden om Qatar maar zijn gang te laten gaan. Ook ik vind al die doden niet kunnen en ook ik vind dat de rechten van lhbtiq+ mensen gerespecteerd moeten worden. De vraag is wel of we er zo met twee benen tegelijk in moeten gaan als nu gebeurt. Of westerse landen een wedstrijdje moeten gaan doen wie het luidste zijn misnoegen kenbaar maakt. Misschien moeten we wat mee buigen in plaats van de botte bijl hanteren. In elk geval is het handig om na te gaan hoe degenen wier belangen we wensen te dienen denken. Tenslotte gaat het om hen en niet om ons een goed gevoel te geven.

Vormen de achtervolgers een team?

Op dit moment is nog niet duidelijk of de dames en heren schaatsers hun ambitie om op de Ploegenachtervolging goud te halen waar kunnen maken. De vooruitzichten lijken in elk geval niet ideaal. Zijn het eigenlijk wel teams?

 

Het is al weer jaren geleden dat ik een strategie bijeenkomst van mijn toenmalige werkgever bijwoonde. Met veel fanfare werden daar de mannen binnen gehaald die de achtervolgingsploeg zouden gaan vormen die bij de volgende Olympische spelen goud wilden halen. Ze hadden geleerd van de totale mislukking bij de spelen dei net achter ons lagen en beseften dat om goud te halen je vooral een team moet vormen. Daar moet je aan werken en dat neemt tijd. Bovendien moet je met zijn allen ook voor het gezamenlijke doel gaan en niet je eigen doelen voor laten gaan. Mooie woorden toen en natuurlijk werd meteen de link gelegd naar het bedrijf en dat we daar ook moesten optreden als een team. Wat interviewtjes en fraaie woorden en de boodschap was duidelijk.

Bij de eerst volgende Spelen ging het bijna helemaal goed. Er was, staat me bij een kleine hikkel doordat degene die reserve stond niet blij was met die rol en weigerde bij de finale aanwezig te zijn. De anderen gingen er echter samen voor en ik zie nog hoe we op de coolste baan beleefden hoe op grote schermen et zien was hoe zowel de heren als de dames in de ploegenachtervolging goud wonnen. Missie geslaagd en het was duidelijk dat je door tijdig een goed team te vormen resultaten kunt bereiken.

Ik moest daar deze week aan denken toen ik de reacties en commentaren bij zowel dames als heren hoorde na een maar net geslaagde poging om tot de halve finales van de ploegenachtervolging door te dringen. Een vierde plaats en dus mogen beide ploegen tegen de nummer 1 proberen verder te komen. En dan hoor ik dat beide teams eigenlijk pas onlangs echt zijn gaan trainen voor dit nummer. Dat eigenlijk alle schaatsers zich voornamelijk geconstateerd hebben op hun eigen individuele prestaties en de achtervolging er ook nog was. Bij de vrouwen komen de schaatssters ook nog uit verschillende  ploegen en hebben dus voorafgaand aan de spelen nauwelijks met elkaar getraind. Bij de mannen zijn het in elk geval ploeggenoten, maar hebben ze bijvoorbeeld het "duwen" niet afdoende kunnen trainen om daar zoals andere landen voordeel uit te halen.

Ik ben geen kenner op het gebied van schaatsen. Wat dat duwen nu precies inhoudt kan ik dan ook niet zeggen. Waar ik wel iets vanaf weet is teamvorming. En iets zegt me dat daar iets aan schort. Ik denk dat als je beide teams zou leggen naast de vijf disfunctionaliteiten van een team er nogal wat van die vijf punten van toepassing zijn. Misschien deze dagen even niet, maar tijdens de voorbereiding zeker wel. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat van de lessen die destijds tot twee gouden races hebben gelegd weinig mer over is. Wie weet zijn beide ploegen goed genoeg om toch nog het podium te bereiken en wie weet zelfs goud te halen. Maar als ik het niet helemaal fout zie is dat dan eerder ondanks dan dankzij de voorbereiding en zeker niet omdat er twee teams staan. Het zou maar zo kunnen dat deze Spelen en de periode daarvoor interessant studiemateriaal opleveren voor iedereen die zich met teamcoaching bezig houdt en dat het fraaie voorbeelden oplevert om te laten zien hoe teamvorming niet moet...

Kunnen zijn wie je bent, houden van wie je wil

 Soms lees je een verhaal dat je intens verdrietig maakt. Bijvoorbeeld over iemand die zichzelf wil zijn en daarom maar in elkaar geslagen wordt. Het toont weer eens aan dat het met tolerantie in ons land nog steeds minder goed gesteld is dan we graag willen denken.

 

Stel je voor. Je bent 14 jaar oud. Je komt bij een speeltuintje een stel jongens tegen die willen weten of je een jongen of een meisje bent. Je zegt tegen die jongens dat dit toch helemaal niet uit maakt. Nadat je dit nog een keer herhaalt word je in elkaar geslagen. gebroken neus, tanden uit de mond. Alleen maar omdat je het niet belangrijk vindt. Hoe sta je dan nog in het leven?

In ons land doen we graag alsof tolerantie ons met de paplepel is ingegeven. We wijzen er graag op dat ons land het eerste was waar het huwelijk tussen mensen van gelijk geslacht mogelijk was. Eens per jaar staan mensen massaal langs de grachten van Amsterdam naar de Canal Parade te kijken. Roze evenementen duiken overal op. Wat zijn wij homovriendelijk. Borst vooruit en er op koppen maar.

Ondertussen komen er met regelmaat barstjes in dat beeld. Waar over een staatssecretaris die er naast zijn vrouw een buitenechtelijke relatie op na hield hooguit terloops werd gesproken in de media lag dat voor een homoseksuele burgemeester van Maastricht anders. Hij bleek terwijl hij getrouwd was met anderen afspraken te maken en prompt viel van alles en nog wat over hem heen. Tot hij uiteindelijk af moest treden. Op zijn werk als burgemeester was niets aan te merken, maar ja zijn privéleven... 

Na elke Canal Parade zie je weer berichten verschijnen dat het evenement natuurlijk moet kunnen, maar dat de deelnemers natuurlijk niet moeten gaan provoceren. Als je dan verder vraagt gaat het over alles wat verder gaat dan een variant op een concert van de toppers met roze als kledingvoorschrift. Jezelf zijn moet kunnen, maar binnen grenzen. Buiten die grenzen houdt de tolerantie al snel op en gaat deze over in afkeer. Waarmee nog steeds mensen buiten de maatschappij geplaatst worden omdat ze zijn wie ze zijn. Over het gedoe rond de genderneutrale toiletten en het "beste reizigers" in plaats van "Dames en heren" bij NS heb ik het dan nog niet eens...

Een paar jaar geleden zat ik naar een bijeenkomst  bij het homomonument in het kader van Pride te kijken. Diverse sprekers wisselden elkaar af en voor mij kwam er geen eind aan. Niet omdat die sprekers niets zinnigs te vertellen hadden. Stuk voor stuk kwamen ze met goede verhalen. Maar hoe langer het door ging, hoe meer ik besefte dat het eigenlijk heel simpel zou moeten zijn. Het enige verhaal dat keer op keer en op alle mogelijke manieren vertelt moet worden is dat het gewoon moet zijn dat iedereen zichzelf is. Dat iedereen ook een ander lief mag hebben, wie dat ook is. Twee zinnen, meer moet het niet zijn. Als we dat gewoon gaan vinden hoeft iemand niet te zeggen of hij of zij jongen of meisje is. Uiteindelijk zijn we allemaal mensen in alle verscheidenheid en dat is mooi.

Natuurlijk komen ook in de zaak rond dit meisje alle Pavlov reacties weer naar boven. Het zijn natuurlijk weer moslims of in elk geval allochtonen die het gedaan hebben, het komt doordat onze straffen te laag zijn en meer van dat  soort pogingen om het vooral van ons af te schuiven. Wat er wel moet gebeuren weet ik eerlijk gezegd ook niet, maar het zou helpen als we op zijn minst zouden beseffen dat jezelf kunnen zijn en houden van wie je wil nog steeds niet voor iedereen is weg gelegd, ook niet in ons land. Vinden dat het niet belangrijk is of je jongen of meisje bent kan je maar zo je tanden en een gebroken neus kosten.

Herinneringen aan Kees Beerepoot

Vanavond kwam het bericht dat Kees Beerepoot is overleden. Op zo'n moment schieten je de herinneringen weer te binnen.

 

Als ik aan Kees denk schieten me een paar dingen te binnen. Om te beginnen zijn jarenlange rol tijdens de nieuwjaarsreceptie van de Wildeman. Elk jaar, met uitzondering van 2021helaas, weer een feest waarbij we elkaar een goed nieuwjaar toe wensen en dat met samenzang omlijsten. Kees speelde daarbij een belangrijke rol. Om te beginnen was hij de commandant bij het lied "Bij de Marine" van Doris. Zijn stem donderde door het proeflokaal als hij ons arme matrozen sommeerde om op te staan dan wel te gaan slapen. Maar dat was niet het enige. Een hoogtepunt was ook zijn terugblik op het afgelopen jaar. Op de melodie van de "Ode an die Freude" ofwel de negende van Beethoven vertelde hij wat mooi was geweest en wat raar. Wat me daarbij opviel waren niet alleen de fraaie teksten, maar vooral ook hoe gemakkelijk ze mee te zingen waren. Kees had een scherp oog voor metrum en zorgde dat de tekst perfect aansloot bij de melodie. Nooit hoefde een lettergreep over twee noten uitgesmeerd en ook werden geen lettergrepen in een noot samen geperst. Menig maker van teksten op bruiloften en partijen kon daar wat van leren. Ik vond het dan ook jammer toen hij er mee op hield en heb er nog fraaie herinneringen aan.

Ik heb Kees wel eens de vlees geworden integriteit genoemd. Dat bleek ook uit de manier waarop hij om ging met de verkiezingen van het Lekkerste Bokbier. Hij zag er, samen met anderen, nadrukkelijk op toe dat er geen enkele vorm van beïnvloeding mogelijk was. Ik herinner me nog dat ik met hem had afgesproken dat ik foto's zou maken tijdens een van de verkiezingen. Toen ik binnen kwam bleek dat er proevers te kort waren en vroeg iemand me of ik mee wilde proeven. Ik had daar wel oren naar, maar dat betekende een enorme beperking van mijn mogelijkheden om te fotograferen. Ik mocht me absoluut niet in de buurt vertonen van de plek waar bieren werden ingeschonken of andere plekken achter de schermen. Kees maakte me dat heel erg duidelijk. Alle jaren dat hij betrokken was bij de verkiezing zag hij er nauwkeurig op toe dat de integriteit gewaarborgd was. Dat was vanaf het begin geen overbodige luxe. Toen dezelfde brouwerij twee keer achter elkaar gewonnen had waren de geruchten in de zeker toen nog kleine bierwereld niet van de lucht. Groot was dan ook de opluchting toen een keer iemand anders won.

Bijzonder was wel dat Kees een van de weinigen in ons land is die naar waarheid kan zeggend at Michael - Beerhunter - Jackson bij hem op de verjaardag was. Jackson werd als hij in Amsterdam was vaakl vergezeld door Robin Brilleman, die op zekere dag uitgenodigd was om de verjaardag van Kees mee te vieren. Op die dag bleek ook Jackson toevallig in Nederland en Robin stond dus samen met hem voor de deur. Ik zie Kees nog naarstig zoeken in zijn voorraad whisky om een geschikte te vinden. Als ooit een gast van harte welkom was, dan was het toen wel. Het werd alleen daardoor al een memorabele avond.

De laatste jaren was ik Kees een beetje uit het oog verloren. Hij was uit de stad verhuisd en daarmee ook een beetje uit mijn beeld verdwenen. Hij werd van iemand die ik regelmatig tegen kwam iemand die nog wel eens ter sprake kwam en soms drong er dan wat door over hoe het met hem ging. Tot vandaag dat bericht ineens kwam. Kees is overleden. Wat blijft is een wirwar aan herinneringen aan iemand waarmee ik menigmaal heftig van mening heb verschild en stevige discussies heb gevoerd. Maar vooral ook iemand die ik heb leren kennen als een ontzettend prettig iemand om mee om te gaan. Ik zal zeker nog wel aan hem blijven denken.

Strijden voor de vrijheid

 Hoe zouden al die “strijders” over een aantal jaren tegen hun acties aan kijken? Zouden ze nog steeds denken met iets goeds bezig te zijn? Of zou de wereld er toch anders uit zien? Ik vraag het me af.

Een schooldag in 1974. Het is pauze en ik sta in de Kelder van school tussen mijn mede leerlingen. Langs de ene muur is een bar gemaakt waar vrijwilligers frisdrank verkopen. Aan de overzijde een DJ installatie met daar achter een andere vrijwilliger die platen draait. Het is ons pauze lokaal. We hebben eigenlijk nauwelijks aandacht voor de muziek. Ik heb een proefwerk maatschappijleer het volgende uur en dat houdt me eigenlijk meer bezig. Ik heb het niet geleerd dus maak ik me enige zorgen.

Dan ineens hoor ik de DJ vertellen dat de mensen achter de bar in staking zijn. Ze zijn boos, omdat het schoolcabaret voor de grote feestavond is afgewezen. Er zou een woord in worden gebruikt dat niet mocht. Of het een vloek is of gewoon het woord poep wordt niet duidelijk. Maar het is duidelijk dat er groot onrecht is gedaan aan de mensen die het cabaret hadden gemaakt. Censuur! Brand! Moord! Actie is nodig. De DJ begint in de stemming te komen en roept dat als de mensen achter de bar staken we allemaal in staking gaan. Gejuich alom. Ik zie hoe mensen bij de uitgangen tegen worden gehouden. Veel moeite lijkt daar niet voor gedaan te hoeven worden. We zijn solidair! En ik kan niet naar maatschappijleer…

De DJ past de muziek aan. Ik hoor Student Demonstration Time van de Beach Boys. Revolution van de Beatles. Kortom: we voeren actie. De bel van het einde van de pauze klinkt. Iedereen lijft waar hij is. Bij de rector is inmiddels ook doorgedrongen dat er iets aan de hand is. “De bel is gegaan, niemand mag zonder briefje meer de klas in” klinkt het door de intercom. Weer gejuich. We waren helemaal niet van plan om naar de klas te gaan, dus dat komt goed uit. Actie! We blijven dat uur in de kelder en gaan daarna naar de volgende les met het tevreden gevoel dat we aan de goede kant stonden. We hebben laten merken dat we het er niet mee eens waren. 

Een paar dagen later komt de kater. Niet vanwege dat proefwerk. Dat hebben we later alsnog gedaan en toen was ik beter voorbereid. Maar tijdens scheikunde spreekt de leraar ons toe. Hij is de grote man achter het schoolcabaret en we verwachten dan ook een pluim. Het tegendeel blijkt het geval. De man legt ons rustig uit dat we er helemaal naast zaten. Het woordgebruik was niet het probleem. De werkelijke reden voor het afkeuren van het cabaret was dat het gewoon slecht was. Hij maakt ons duidelijk dat we gebruikt zijn. We weten dat hij gelijk heeft. Op dat moment merk ik dat je met veel overtuiging achter een goede zaak kunt staan, maar die niet altijd zo goed is als hij lijkt. Het zal niet de laatste keer zijn overigens.

Ik moet daar nu aan denken. Hoeveel van die mensen die nu enthousiast mee doen aan de demonstraties tegen dat enorme onrecht dat hun aangedaan wordt zijn er ook van overtuigd dat ze aan de goede kant zijn. Strijden voor hun vrijheid. Opkomen voor hun grondrechten. De gezwollen taal is niet van de lucht en er wordt weer stevig op de borst geklopt. Het voelt namelijk heel goed om aan de goede kant te staan. Maar kan de zaak ook nu niet anders liggen dan ze denken?

Er lopen tussen de demonstranten relschoppers rond, dat is duidelijk. Mensen die er op uit zijn om te slopen en te vechten. Maar ik vrees dat er veel mensen rond lopen die oprecht denken dat ze opkomen voor de vrijheid van ons land. De “Ik ben natuurlijk tegen het geweld, maar…” mensen. De kans is groot dat zij ook nog eens degenen zijn  die niet op tijd weg zijn als er klappen vallen en dus de eerste zijn om ze op te vangen. Hen wens ik toe dat ze op tijd de equivalent van de scheikunde leraar tegen komen. Iemand die hen duidelijk maakt dat ze gebruikt zijn. Kunnen ze gewoon naar huis naar de koffie en kunnen de echter raddraaiers opgepakt worden.

Corona als stok?

Wekenlang stond mijn tijdlijn op facebook bol van de bijdragen waarin de anderhalve meter samenleving als totale onzin werd bestempeld.  Tot maandag eind juni in de loop van de avond.

Beroving van vrijheid, totale onzin. Verzinsel van Bill Gates. Zo maar wat aanduidingen die ik voorbij zag komen. Want de Corona maatregelen moesten vooral zo snel mogelijk beëindigd. We moesten weer hutje bij mudje op het strand kunnen liggen. Met zijn allen tegen elkaar in de kroeg kunnen staan en op het terras. Want zeker buiten was de kans op besmetting immers gelijk aan nul? De beende viroloog Maurice de Hondt had het zelf gezegd.

In de loop van de avond op tweede Pinksterdag werd het allemaal anders. Ons land was in levensgevaar. Want zo'n 5000 mensen hadden op de Dam gestaan en onvoldoende afstand gehouden. En wat erger was: burgemeester Halsema was er bij geweest. Zij had zelfs een button gedragen! Alle verhalen over de onzin van de anderhalve meter waren ineens vergeten. Weg redenering dat je buiten weinig kans maakte besmet te worden. De Hondt bleef wel volhouden dat het risico gering was, maar was ineens merkwaardig minder populair. Zelfs een politicus die voor Pinksteren hartstochtelijk pleitte voor het open gooien van Nederland sprak nu schande en had het over gevaren voor de gezondheid. Het leek of we van geluk mochten spreken dat niemand suggereerde alle horeca maar weer te sluiten. Alsof overtuigd atheïsten zich ineens zwaar gereformeerd geworden waren. Ik weet dat Pinksteren een grote ommekeer te wege kan brengen, maar dit ging wel erg ver.

Zo kon het gebeuren dat een demonstratie gericht tegen onnodig politiegeweld tegen Floyd en tegen racisme volgens critici desnoods met politiegeweld moest worden beëindigd. En een burgemeester die dat niet wilde moest met pek en vereen de stad uitgestuurd, of op zijn minst aftreden. Vond ook de politicus die de corona maatregelen een week ervoor nog onzin vond. 

Wie wat verder keek zag ook dat het virus en de maatregelen niet meer waren dan de spreekwoordelijke stok om een hond mee te slaan. Want het echte probleem was dat ineens zoveel mensen op de Dam stonden. En de dag erop weer op  plaatsen. En de dag daarop ook. Het lijkt ook nu nog niet gedaan. net als in de rest van de wereld heeft de moord op een ongewapende zwarte man in de Verenigde Staten wat los gemaakt. En wordt ook racisme elders in de wereld aan de kaak gesteld. Dat is eng.

We doen zo graag alsof ons land een o zo tolerant land is. Dat als er een groep achter gesteld het de witte Nederlanders zijn. Dat mensen uit minderheden geen enkele reden hebben om te klagen. Je hoeft echter niet zoveel moeite te doen om een heel ander verhaal te horen. Tijdens een training maakte ik kennis met iemand die tijdens een beschrijving van haar leven vertelde hoe zal als kind al merkte dat de wereld om haar heen heel "wit" is. Andere mensen die ik gesproken heb vertelden mij hoe ze als kind gepest werden met hun zwarte uiterlijk en "zwarte piet" tegen hen als scheldwoord werd gebruikt. Voor zover ik kon nagaan waren geen van die mensen activisten. Ik kon me geen van hen op de barricaden voorstellen. Veeleer maakten ze me duidelijk dat de wereld voor hen niet zo is als die van mij. Dat dingen die ik normaal of onschuldig vond dat voor hen niet zijn.  Dat mensen net als ik waarschijnlijk niet de intentie hebben om te discrimineren of te kwetsen, maar dat onbewust wel doen.

Ik kan me heel goed voorstellen dat een horeca ondernemer die merkt dat hij maar 30 man in de zaak mag hebben en die ook nog op een afstand van elkaar neer moet zetten verbaasd was en ook boos toen hij de beelden van de Dam zag. Ik kan me ook voorstellen dat mensen uit de zorg boos reageerden. Ik vind het ook niet handig om de regels rond de bestrijding van het Corona virus te negeren. Of dat nu in de trein naar Zandvoort, op het strand of op de Dam tijdens een demonstratie is. wat dat betreftis mijn mening niet veranderd. Maar laten we bij die verbazing en boosheid niet vergeten waarom die mensen daar stonden en ook elders staan.

Het is ons nog steeds niet gelukt om een samenleving te realiseren waarin iedereen zich thuis voelt. De dood van Floyd was waarschijnlijk niet meer dan een aanleiding. De toch wat selectieve verontwaardiging over de demonstraties zal hun onvrede alleen versterkt hebben. Laten we daar wat meer aandacht aan besteden. Laten we ons eens wat meer afvragen of wat wij "normaal" vinden voor iedereen wel zo normaal is. Dat zal veranderingen met zich mee brengen en dat zal mensen pijn doen. Maar hebben we eigenlijk een alternatief?

Ik heb er wel vertrouwen in

Als ik zeg dat Heineken bij veel liefhebbers van bijzondere bieren niet de meest populaire brouwerij is druk ik me zacht uit waarschijnlijk. Als ze een minderheidsbelang nemen in een brouwerij die bekend staat om hun drang tot experimenteren doet dat stof opwaaien. terecht?

Een goede kristallen bol is moeilijk te krijgen tegenwoordig en behoorlijk duur ook. Bovendien schijnen ze nogal lastig te bedienen te zijn en ziet menigeen vooral of wat hij hoopt dat er gebeurt of waar hij bang voor is. Ik zal het dan ook zonder moeten doen en dat maakt het voor mij moeilijk om in de toekomst te kijken. Als je mij vraagt wat er gaat gebeuren met Oedipus nu uitgerekend dat door velen verfoeide Heineken een minderheidsbelang heeft genomen, dan moet ik bekennen dat ook ik alleen maar kan gissen. Maar ik zeg er bij dat ik niet zo pessimistisch ben.

We zien het overal gebeuren: brouwerijen die te maken krijgen met het probleem dat ze om hun dromen waar te kunnen maken moeten investeren en dat deze investeringen behoorlijke risiso's met zich mee brengen. En dus zul je moeten zoeken naar een manier om te voorkomen dat je in je eigen toekomstplannen verzuipt en uiteindelijk financieel het loodje legt. Bomen groeien nu eenmaal niet tot in de hemel. Crowd funding klinkt leuk, maar als je daar aan begint heb je te maken met een hoop mensen, waarvan een deel van mening is dat ze door een tientje te lappen nu ineens bijna complete zeggenschap hebben. Wie de sociale media een beetje volgt zal wel voorbeelden kunnen noemen van brouwerijen die na een door hen georganiseerde dag voor funders afgebrand werden tot op hun sokkel of lager. Dus moet je naast brouwen, bier verkopen en wat daar bij komt ook nog eens je met het te vriend houden van investeerders bezig houden, op straffe van een zondvloed aan verwijten op elk sociaal medium dat bestaat. Weinig #doeslief dus. Ik kan me voorstellen dat er brouwers zijn die dat graag aan zich voorbij laten gaan en dus naar andere wegen zoeken. Een minderheidsbelang van een grote brouwer kan zo'n weg zijn.

Oedipus heeft in er voor gekozen om in zee te gaan met Heineken. In hun persbericht verklaren ze dat ze bij die partij een goed gevoel hebben. Dat ze in hen iemand gevonden hebben die hun kan helpen hun dromen waar te maken. "Wij vinden het mooi en vertrouwenwekkend om te zien dat we – ondanks onze voordehand liggende verschillen – toch eenzelfde soort taal spraken. En het is fijn om te zien dat het vertrouwen en wederzijds begrip met elk gesprek over een gezamenlijke toekomst groeiden" schrijven ze in het bericht. Oog voor de verschillen, maar uiteindelijk is de conclusie dat er blijkbaar iets is dat ze gemeenschappelijk hebben. Misschien is het feit dat je dat constateert bij een partner die in eerste instantie zo weinig voor de hand ligt wel het meest vertrouwen wekkend. Want reken maar dat de mensen achter Oedipus zich ook wel eens achter de oren gekrabd hebben.  Maar er was groeiend vertrouwen en wederzijds begrip. Mooi is dat.

Ondertussen gaat menigeen weer los op sociale media. Want wie met Heineken in zee gaat is per definitie verdacht. Heulen met de vijand! Oedipus die in Heineken Cafés andere brouwerijen van de tap zal duwen, omdat Heineken dat wil. De bashers gaan weer helemaal los en het is te wachten op het eerste paard dat Oedipus uit pist. Wat mij betreft zo niet flauwe kul dan toch op zijn minst heel erg voorbarig. Als ik de jongens van Oedipus in een keer in strakke pakken ziem lopen wordt het misschien anders, maar voorlopig kan ik me niet voorstellen  dat ze wezenlijk gaan veranderen. Eigenlijk verwacht ik gewoon dat er mooie dingen blijven gebeuren rond hen en wie weet nog wel mooier, veel mooier dan voorheen. Ik wens hen dan ook ontzettend veel succes met wat er komen gaat en dat we er met zijn allen maar van mogen genieten.

Zijn we het daar nog niet over eens?

Ineens kwam een discussie terug waarvan ik eigenlijk dacht dat hij nu wel eens achter ons zou liggen. Over vrouwen een bier. Volgens mij allemaal heel simpel, maar blijkbaar niet voor iedereen.

Lusten vrouwen bier? Als je het mij vraagt is dat de meest achterhaalde vraag van dit moment. Ik zie tenminste overal om me heen dames met veel plezier genieten van een biertje. In bierencafés hebben de oudere mannen al lang gezelschap gekregen van jonge mensen waaronder zeker ook vrouwen. Het waanidee dat bier voor vrouwen zoet moest zijn is volgens mij ook stevig achterhaald. Waar in 2011 een grote brouwerij op het door PINT georganiseerde congres "Vrouwen en bier" nog met rosébier en andere zoete meuk aan kwam zetten, tot groot verdriet van de aanwezige vrouwen overigens, kan ik me nu niet voorstellen dat er nu nog iemand is die niet weet dat veel vrouwen wel degelijk andere smaken kunnen waarderen en dat zoete juist niet. Nee, voor mij was het pleit al lang beslecht. Vrouwen lusten bier en drinken het gelukkig ook volop. Want met al die oude grijze mannen was het ook niet altijd even gezellig. En nee, er is geen apart mannen- en vrouwenbier. Bier is wat mij betreft behoorlijk gender neutraal. Kijk om je heen en het voltrekt zich voor je ogen.

Toch heb ik me blijkbaar een beetje door mijn optimisme laten misleiden. Want ineens dook hij weer op. Een brouwerij brengt de zoveelste Tripel (hoe origineel) op de markt en vindt het nodig om het te hebben over bier dat door mannen en voor mannen gebrouwen is. Met dat eerste is wat mij betreft niet zoveel mis, al zou ik ook zonder die informatie kunnen. Dat tweede is gewoon onzin. Vind ik het op de markt brengen van al weer een nieuwe Tripel al niet getuigen van veel inzicht in de biermarkt, een bier "voor mannen" uitbrengen is ronduit stupide.

In de Volkskrant lees ik weer hoe iemand het tijdens een proeverij van Bockbier het over "stoeremannenbier" heeft. Ik heb me rot zitten peinzen, maar weet nog niet wat ik me daar bij voor moet stellen. Zou het op Jupiler lijken, zou het smaken als een Tripel? Ik vermoed beide niet, maar wat wel? Ik laat het me graag uitleggen. Of laat maar eigenlijk.

Kunnen we niet gewoon met zijn allen vaststellen dat er onder mannen en vrouwen liefhebbers van bier zijn en mensen die het helemaal niets vinden? Dat onder de bierliefhebbers mensen verschillende smaken hebben en dus de een van zoet, de andere van bitter en weer een ander van zuur houdt? Kunnen we ook afspreken dat iemand die het over mannen- of vrouwenbier heeft zich diskwalificeert als kenner, geek of wat dan ook en eigenlijk een half jaar alleen ranja zou mogen drinken (smaak naar keuze)? Dat laatste natuurlijk in strikt overdrachtelijke zin, ik wil geen marteling propageren.

Of eigenlijk moeten we er ons misschien maar niet meer druk over maken. Er zijn ook mensen die blijven volhouden dat de aarde plat is en de maan van kaas. Misschien moeten we die lieden met achterhaalde gedachten over de smaak van mannen en vrouwen maar niet te hard aan pakken. "Ze weten niet wat ze doen" is waarschijnlijk ook op hun van toepassing. Wie weet zijn er bij die met wat voorlichting zijn te helpen, maar anderen zullen dat punt voorbij zijn. Laten we voor die mensen een beetje aardig zijn. Hen gelijk geven is te veel van het goede, waarschijnlijk is een nietszeggend antwoord nog het beste.

Ondertussen kunnen we het beste gewoon doen wat een bekende bierverkoper altijd zegt: blijven genieten. Wie je ook bent en wat je ook lekker vindt, dat blijft altijd het beste.

Het wordt weer voorjaar!

De temperatuur is weer boven nul en blijft dat ook als ik het mag geloven. De maartse buien komen er aan en dus gaan we weer naar de lente. En zijn er weer voorjaarsbieren.

Dat het buiten vroor dat het tenminste een beetje kraakte deed er niet toe blijkbaar. Op mijn tijdlijn kwamen ze weer voorbij: de Weibok, de Zijgelooftinmijbok en vast wel andere. De meibcoken en andere voorjaarsbieren zijn er weer! Over het ontstaan van met name de meibocken gaan nogal wat verhalen. Ooit heb eens gepoogd het juiste verhaal te achterhalen, maar dat bleek onbegonnen werk. De meest fantastische verhalen kwamen voorbij en bij elk stonden dan weer de nodige vraagtekens. Uiteindelijk heb ik er een verhaal over geschreven dat jarenlang het boekje van het Meibockfestival heeft gesierd. Met een disclaimer, dat wel.

Ook over hoe een dergelijk bier er uit moet zien en moet smaken verschillen de meningen nogal. Ooit hoorde ik een brouwer klagen dat veel van die "bocken" eigenlijk meer IPA waren en ik geloof direct dat hij gelijk had. Ook in het voorjaar blijven brouwers experimenteren en dat leidt er toe dat stijlen in elkaar over lopen. Eigenlijk een soort cross over bieren dus. Dat de brouwer uit het Oosten des lands die ooit het idee van een meibock weer opnieuw leven in geblazen schijnt te hebben daarna is gaan knoeien met het recept en het resultaat daarvan weer de zoete kant op ging die ze blijkbaar nogal prefereren deed de meibock wat mij betreft ook geen goed. Ooit is het op een festival waar zo'n 1000 mensen kwamen ons dan ook niet gelukt een six pack te slijten aan de bezoekers.

Ik ben niet zo van het krijten binnen de lijntjes van de stijl en dus zit ik iets minder met die cross over. Eigenlijk ben ik gewoon blij als de voorjaarsbieren er weer aan komen. Voor mij zijn ze een welkom teken dat de lente er weer aan komt. De periode dat de dagen langer worden en de natuur uit de winterslaap komt. Een voorjaarsbier moet daar ook bij aansluiten. Het moet vooral licht zijn, net alleen van kleur, maar ook van smaak en mondgevoel. Je moet het voorjaar in je glas proeven. Ook het alcoholpercentage mag voor mij daarbij aansluiten: vooral niet te hoog. Een voorjaarsbier van 10% is voor mij waanzin, net als zaken als houtlagering. Terugkijkend op mijn leven tot nu toe vraag ik me dan ook af waarom ik ooit zo gecharmeerd was van de Boskeun. Geen slecht bier, maar eigenlijk te zwaar voor de lente als je het me nu vraagt.

Laat het voorjaar maar beginnen. Laat de bijbehorende bieren uit tappen, flessen en blikken komen. Laat mensen genieten op terrassen als het even niet regent en anders gewoon binnen. Ik ben er helemaal klaar voor. Om een helaas te vroeg en gewelddadig aan zijn einde gekomen politicus te citeren: "ik heb er zin an".